Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο

[επικοινωνία: eamgr@otenet.gr]

Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ, κρίση του νεοφιλελευθερισμού και του πολιτικού συστήματος

Posted by eamgr στο 29 Νοέμβριος, 2007

Η κρίση που σοβεί στο ΠΑΣΟΚ φυσικά και δεν έχει αιτία το εκλογικό αποτέλεσμα στις 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ. Αντίθετα το εκλογικό αποτέλεσμα είναι συνέπεια της βαθιάς κρίσης ιδεολογίας και της πολιτικής του απονέκρωσης σαν κόμμα.

Το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο είχε σταματήσει να έχει τα χαρακτηριστικά κόμματος με ιδεολογικές και κοινωνικές αναφορές και πολιτική πλατφόρμα, αλλά και σαν μηχανισμός μιας ιθύνουσας ομάδας δεν παρήγαγε έστω και ψήγματα πολιτικής!

Εκτός βέβαια και αν θεωρηθεί πολιτική το μοίρασμα κουραμπιέδων και μελομακάρονων στις καφετέριες από τον Γ. Παπανδρέου για να προσεγγιστεί η νεολαία. Όμως και σ’ αυτό ο κ. Χριστόδουλος ήταν πιο προωθημένος πολιτικά με τα ανέκδοτά του!

 

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

εγχώρια με το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο προσχώρησε στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά διαχειρίστηκε – κατά κύριο λόγο – τη «ΜΕΤΑΒΑΣΗ» από το κράτος πρόνοιας στον νεοφιλελευθερισμό.

Οι ιδεολογικοπολιτικές της αναφορές για μια δήθεν μετά-ιμπεριαλιστική δημοκρατία παγκοσμιοποιημένου χαρακτήρα, ήταν και αποδείχτηκαν αποτελεσματικότερες από το ιδεολογικοπολιτικό οπλοστάσιο των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων για την συντριβή του κοινωνικού κράτους στην πορεία διαμόρφωσης του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο σύστημα.

Ο Κλίντον και το δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ όχι μόνο έγινε ουσιαστικός εταίρος στα φόρουμ της σοσιαλιστικής διεθνούς αλλά ηγεμονική πολιτική δύναμη της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας.

Με την διαμόρφωση όμως του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο σύστημα, η σοσιαλδημοκρατία εξάντλησε τις ιδεολογικές και πολιτικές της δυνατότητες νάναι η κύρια διαχειριστική πολιτική δύναμη του συστήματος. Ακόμη περισσότερο έμεινε χωρίς σταθερές κοινωνικές αναφορές. Η νέα κοινωνική ηγεμονία που δημιούργησε η διαχείρισή της και ξεπήδησε από την συντριβή του κοινωνικού κράτους δεν χωρεί στα Ιδεολογικοπολιτικά πλαίσια κανενός ιστορικού σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος.

Η σοσιαλδημοκρατία δημιούργησε η ίδια την ιδεολογικοπολιτική ιστορική της αγχόνη και σήμερα αντιμετωπίζει το ιστορικό δίλημμα ή να εκλείψει σαν τέτοια, ή να μεταμορφωθεί σε ακραιφνώς νεοφιλελεύθερη δύναμη κατ’εικόνα και ομοίωση του πολιτικού δορυφόρου των Ε.Π.Α. στην ΕΥΡΩΠΗ του Αγγλικού εργατικού κόμματος.

Στα πλαίσια αυτά και οι δυνατότητες του εγχώριου ΠΑΣΟΚ σαν παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατική δύναμη είχαν όριο την Ο.Ν.Ε. και την Ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση.

 

Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΣΑΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Περιέχει σαν κεντρικό του πολιτικό-κοινωνικό πυλώνα τη διάσπαση της αντιθετικής ενότητας-συμμαχίας «ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ – ΜΙΣΘΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ» στην οποία εδράζεται το παραδοσιακό καπιταλιστικό έθνος – κράτος. Σ΄ αυτό στηρίζει την απαξίωση της εργασίας με κοινωνικούς και πολιτικούς όρους (ηθική μείωση του αξιακού μεγέθους της ζωντανής εργασίας).

Το κεφάλαιο απελευθερώνεται από την εθνικότητα της μισθωτής εργασίας για να την υποτάξει πιο ολοκληρωτικά με το διεθνοποιημένο πια ολοκληρωτικά ταξικό κράτος του.Το κεφάλαιο αναιρεί τα εθνικά χαρακτηριστικά του κράτους για να γίνει πιο ταξικό και να κρατήσει μόνο εθνιστική ταυτότητα του σαν ιδεολογία και πολιτική καταστολής της ταξικής πάλης.

Το υπερεθνικό μονοπώλιο αποκτά πολλές πατρίδες για να υποτάσσουν την εργασία, αλλά προϋποθέτει ταυτόχρονα νάχει μια ηγεμονεύουσα ιμπεριαλιστική πατρίδα που πρέπει καθημερινά να διεκδικεί και να κατοχυρώνει την ηγεμονία της προς όφελός του, μέσα στους εντεινόμενους ανταγωνισμούς των παγκόσμιων γεωπολιτικών αναδιατάξεων.

Η μισθωτή εργασία και η εργασία γενικά δεν υπάγεται πια στο κεφάλαιο μόνο μέσω του εθνικού κεφαλαίου, αλλά στο κεφάλαιο γενικά και με άμεσο τρόπο ανεξάρτητα από εθνικά χαρακτηριστικά.

Η μείωση της αμοιβής της εργατικής δύναμης μέχρι τα όρια εξάλειψης του αξιακού μεγέθους της ζωντανής εργασίας, αποτελεί τον πρώτο και καθοριστικό όρο της νεοφιλελεύθερης κοινωνικής εξέλιξης και ανάπτυξης.

Όσο μεγαλώνει η πίτα τόσο μικραίνει το μερίδιο της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων σ’ αυτή.

Ο «βιονικός» άνθρωπος με την διττή φύση είναι το ιδανικό του νεοφιλελευθερισμού.

Σαν μηχανή δεν χρειάζεται μισθό!

Σαν άνθρωπος παράγει υπεραξία που θα γίνεται κεφάλαιο!

Άνθρωπος και περιβάλλον πρέπει να υπερβούν τους φυσικούς νόμους για να μείνει το κεφάλαιο αιώνια και ακατάλυτη κοινωνική σχέση!

Αυτή είναι η πραγματικότητα της μεταιμπεριαλιστικής δημοκρατίας της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

 

ΧΩΡΙΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

  • Με την νεοφιλελεύθερη αποδόμηση του «έθνους – κράτους» και την αποσύνθεση του κοινωνικού κράτους, το σύνθημα «η Ελλάδα στους Έλληνες» που περιέκλειε το ιδεολογικό, κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό περιεχόμενο της πρότασης εξουσίας του ΠΑΣΟΚ και συγκροτούσε την κοινωνικοπολιτική του συμμαχία των «μη προνομιούχων», έμεινε χωρίς περιεχόμενο σ΄ όλα τα επίπεδα!

Το σύνθημα μετασχηματισμένο ξέμεινε σαν κληροδότημα στον εθνικισμό και τον νεοφασισμό του Λ.Α.Ο.Σ. του Καρατζαφέρη. Η ιθύνουσα ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ μάλιστα του προσέφερε απλόχερα δημοκρατική νομιμοποίηση για ν’ αποτελέσει αντιπολιτευτική εκλογική δύναμη προς την Ν.Δ., αλλά και για να τρομοκρατηθεί ο δημοκρατικός λαός .

Αντί όμως το Λ.Α.Ο.Σ. να ζημιώσει εκλογικά την Ν.Δ. βοήθησε την κεντροφιλελεύθερη προσαρμογή της. Ενίσχυσε εξαιρετικά το προφίλ του κ. Καραμανλή σαν κύριου εκπρόσωπου του μεσαίου χώρου.

Έτσι ένα κρίσιμο εκλογικό ποσοστό λαϊκών μαζών, αντί να οδηγηθεί προς τ’ αριστερά, δεσμεύτηκε από τον «ριζοσπαστικό» Καρατζαφέρη, και ένα κρίσιμο εκλογικό ποσοστό δημοκρατικών ψήφων κατάφυγε στον κεντρώο Καραμανλή για ν’ αποφευχθούν τα χειρότερα! Δηλαδή ο νεοφασισμός να αναδειχθεί σε κυβερνητική διαχειριστική δύναμη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ν.Δ. εμφανιζόταν πιο δημοκρατική όταν δήλωνε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνεργασίας με το νεοφασισμό.

  • Αντί το κοινωνικό κράτος να διευρυνθεί και να εξελιχθεί στην κατεύθυνση της δημιουργικής παραγωγικής δραστηριότητας και ανάπτυξης με πυλώνα τα συμφέροντα των μη προνομιούχων και της κοινωνίας συνολικά, ανατράπηκε και συντρίφτηκε.

Στη θέση του ήρθε η «νεοφιλελεύθερη επιχειρηματικότητα» της «ισχυρής Ελλάδας» του Ευρώ!

Αυτή άλωσε ολοκληρωτικά το μοντέλο συνδιαχείρησης του ΠΑΣΟΚ και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Η πολιτική έγινε επιχείρηση στην οποία συναγωνίζονταν Υπουργοί, Βουλευτές, συνδικαλιστές, κοινωνικά και κομματικά στελέχη παράγοντας μαζικά την διαφθορά και την αλληλοσυνενοχή σαν συνδετικό ιστό του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Τα παρασιτικά, αδηφάγα μεσοστρώματα των νεόπλουτων της νέας δήθεν οικονομίας, κατάκτησαν την κοινωνική ηγεμονία στηρίζοντας και προωθώντας τις πολιτικές εξουθένωσης των εργατικών και λαϊκών μαζών της πόλης και του χωριού, την βάρβαρη εκμετάλλευση της νεολαίας.!

Ο νέος κοινωνικός καταμερισμός εργασίας της «νεόπτωχης κοινωνίας» του νεοφιλελευθερισμού και της «αταξικής» νεωτερικότητας, έδωσε βορρά στην εκμετάλλευση των νέων εργασιακών σχέσεων κάθε είδους, πάνω από 1.500.000 ανθρώπους στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Ο οδοκαθαριστής και η καθαρίστρια των δημόσιων κτιρίων έγιναν «επιχειρηματίες» εργολάβοι του εαυτού τους με 400€ χωρίς ασφάλιση και με πληρωμή μια φορά το χρόνο!

Πάνω από 1.200.000 μετανάστες και εγχώριοι εργάτες εντάχθηκαν στα εργασιακά Γκουαντανάμο της μαύρης εργασίας και όλα αυτά για να περιοριστεί το εργατικό κόστος, να μειωθεί η αμοιβή της εργατικής δύναμης σε πάνω από 50% την τελευταία 15ετία. Πώς αλλιώς άραγε ο κ. Αναλυτής θα επεδείκνυε την ιδιοφυΐα του για το ασφαλιστικό μαζί με τον κ. Γκαργκάνα στις αναλογιστικές και στατιστικές τους μελέτες.

Αυτά τα στρώματα της νέας εργατικής βάρδιας με την προλεταριοποιημένη διανόηση των 400-500€, τους εκατοντάδες χιλιάδων της μόνιμης περιοδικά ανεργίας, τη φτωχομεσαία αγροτιά, δημιούργησε η μετάβαση από το κράτος πρόνοιας στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Το ΠΑΣΟΚ, αυτά τα στρώματα τα μετάταξε από ραχοκοκαλιά της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας των μη προνομιούχων, σε απλές ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ της κοινωνικής «προόδου» που πέτυχε η νεοφιλελεύθερη διαχείριση.

Υπόσχεται μάλιστα την κοινωνικοπολιτική τους υποταγή στο σύστημα χωρίς κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις, με την βοήθεια της παρασιτικής και διεφθαρμένης συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που δεν έχει καμιά ταξική σχέση με την εργατική τάξη.

Γιατί προέρχεται και στηρίζεται στα παρασιτικά διευθυντικά μεσοστρώματα. Διαχειρίζεται σημαντικό κομμάτι εξουσίας και έχει σημαντική πρόσβαση και ρόλο στην λειτουργία της ιδιοκτησίας. Εκπροσωπεί τα συμφέροντα 100-150 χιλιάδων προνομιούχων του νέου καταμερισμού εργασίας και του συντεχνιακού κατακερματισμού της κοινωνίας, που διαμόρφωσε ο νεοφιλελεύθερος εκσυγχρονισμός.

Στα επίπεδα Γ.Σ.Ε.Ε. – ΑΔΕΔΥ – ΠΑΣΕΓΕΣ βρίσκεται σε εξέλιξη μια στρατηγική συμμαχία της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, που εκβιάζει αυτονομημένο ρόλο στη διαχείριση μέρους της εξουσίας εμπορευόμενη τον διαμεσολαβητικό ρόλο της στην υποταγή των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.

 

Ο ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗΣ ΘΓΕΣΙΑ ΤΟΥ 2004

Η δήθεν αμεσοδημοκρατική μορφή ανάδειξης της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ προβλήθηκε μέσα από το δίκτυο των δημόσιων σχέσεων σαν κάτι ανάλογο της Μαοϊκής πολιτιστικής επανάστασης!

Ο λαός δια του Γ. Παπανδρέου θα σάρωνε τον εξαντλημένο ιδεολογικά και πολιτικά κομματικό μηχανισμό και θ’ αναγεννούσε το διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ.

Στην πραγματικότητα ένα νεοφιλελεύθερο εξωθεσμικό πολιτικό διευθυντήριο διαμόρφωνε την εικόνα ενός Βοναπάρτη που με την αξιοποίηση των μηχανισμών του παρασιτισμού παραμέρισε και αχρήστευσε όλη την κλίμακα των πολιτικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ καθώς και κάθε πολιτική διαδικασία και προβληματισμό.

Τα κομματικά πολιτικά όργανα του ΠΑΣΟΚ δοτά, χωρίς κανένα κοινωνικό και πολιτικό υποστήριγμα, απολύτως αδύνατα, δεν ήταν παρά τα διακοσμητικά κάδρα νομιμοποιητές ενός εξωθεσμικού νεοφιλελεύθερου πολιτικού διευθυντηρίου που εκφραζόταν διαμέσου του Βοναπάρτη – σωτήρα.

Ο Βοναπαρτισμός όμως έτσι αποδείχτηκε σ’ όλη την πορεία του όπως ακριβώς ήταν, νεοφιλελεύθερος και ελλειμματικός.

Σαν νεοφιλελεύθερος ξεπέρασε και τον Σημιτικό εκσυγχρονισμό.

Σαν ελλειμματικός στάθηκε ανίκανος να διατυπώνει σε ενιαία πλατφόρμα τις θέσεις των ετερόκλητων νεοφιλελεύθερων ομίλων που συγκροτούσαν το πολιτικό διευθυντήριο.

Γι’ αυτό και η πολιτική πρόταση του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν παρά πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι, που όχι μόνο δεν φανέρωναν αναγέννηση αλλά ούτε καν ευπρεπή αναπαλαίωση.

Στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη, δεν νίκησε η κεντροδεξιά. Ηττήθηκε ο Βοναπαρτισμός, η ιδεολογική του κενότητα και η νεοφιλελεύθερη επιθετικότητά του. Ηττήθηκαν οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί του παρασιτισμού που τον στήριζαν.

Πράγματα που σταθερά αποδοκιμάζονταν από τον λαό, αλλά και αποκαλύφθηκαν στην πρόσκρουση του Βοναπαρτισμού πάνω στο κίνημα της νεολαίας για εργασία και γνώση.

Στο μέτωπο αυτό εκδηλώθηκε η πρώτη και κορυφαία επίθεση της νεωτερικότητας του το 2004 με την θέση του Γ. Παπανδρέου για ενοποίηση του υπουργείου Εργασίας και Παιδείας. Θέση που έκφρασε ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, την πλήρη εμπορευματοποίηση, επιχειρηματικοποίηση και ιδιωτικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Αυτή ακριβώς η θέση μεταφράστηκε σε εν λευκώ εξουσιοδότηση της Ν.Δ. για αναθεώρηση του άρθρου 16 σου συντάγματος για την οποία αναγκάστηκε τελικά σε αναδίπλωση. Στην ίδια ακραία νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση ακολούθησαν οι εξαγγελίες για την ανσφάλιση εργασία των νέων, η κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο κ.τ.λ.

 

Η ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΥ ΣΤΙΣ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Το βράδυ της Κυριακής 16ης Σεπτέμβρη, ο κ. Παπανδρέου αντιμετώπισε την νίκη του έτερου Βοναπάρτη της δεξιάς, με την γνωστή άποψη – δήλωση.

«Είδα, έμαθα, κατάλαβα!. Κινώ άμεσα τις διαδικασίες για ανανέωση και επαναβεβαίωση της εντολής…»

Ο Βοναπαρτισμός σε όλο του το μεγαλείο !Αποποίηση των ευθυνών, αλαζονικός, χωρίς επαφή με το περιβάλλον, με βαθιά περιφρόνηση προς κάθε κομματική πολιτική συλλογικότητα, στα πολιτικά της όργανα, στην κοινωνία στο σύνολο της που μόλις είχε αρνηθεί το μεσσιανισμό του, η ακραία έκφραση της απόλυτης και ελέω θεού πολιτικής ιδιοκτησίας

Ο Βοναπαρτισμός βέβαια δεν είναι τυχαίος και δεν οφείλεται κατά κύριο λόγο στα προσωπικά χαρακτηριστικά των εκπροσώπων του. Είναι σήμερα ένα γενικό εκφυλιστικό σύμπτωμα του νεοφιλελευθερισμού με ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά που δεν αντέχει σε καμιά πραγματική, κοινωνική και πολιτική συλλογικότητα.

Η κοινωνική του βάση, είναι οι πυραμίδες συμφερόντων του συντεχνιακού κατακερματισμού της κοινωνίας που έχουν κατακτήσει την κοινωνική ηγεμονία και απομυζούν σημαντικό μέρος της υπεραξίας που παράγει η κοινωνία της εργασίας, οι πολυπληθείς ομάδες της οικονομικοπολιτικής διαπλοκής, ο διευρυμένος παρασιτισμός.

Πολιτική του βάση, είναι οι νεοφιλελεύθεροι όμιλοι του πολιτικού παρασκηνίού κάθε προέλέυσης, οι εκπρόσωποι αυτών των ομίλων σ’ όλη την κλίμακα των πολιτικών οργάνων και θεσμών εξουσίας – κεντρικά και περιφερειακά – ο καθεστωτικός κομματικός μηχανισμός του οποίου η πολιτική υπόσταση και λειτουργία συντηρείται από την οικονομικοπολιτική διαπλοκή.

Η ηγετική εμφάνιση του Ευ. Βενιζέλου, ενός κλασικού αστού δημοκράτη πολιτικού της κεντροαριστεράς, διατάραξε εξ αντικειμένου τις ισορροπίες συμφερόντων που διαμόρφωσε η δικομματική νεοφιλελεύθερη διαχείριση. Έγινε εν μέρει αιτία και αφορμή να μπει επί τάπητος ένα κεφαλαιώδες ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα για την σοσιαλδημοκρατία, αλλά και ολόκληρη την αριστερά. Όμως το μπλόκ του Βενιζέλου αλλά και ο ίδιος καταφεύγει τελικά σε μια άλλη όψη του μεσσιανισμού. Αποφεύγει την αναφορά στους ιδεολογικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς όρους της κρίσης για να μη θιχτεί η πλήρης αστική ηγεμονία <<ΣΤΟ ΟΛΟΝ ΠΑ.ΣΟ.Κ.>>. Έτσι και αλλιώς όμως τα ζητήματα έχουν τεθεί στην κοινωνία αλλά και μέσα στο ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και φυσικά στην αριστερά. Το ζητούμενο είναι:

  • ποιές είναι οι δυνατότητες συγκρότησης μιας μετά-νεοφιλελεύθερης πλατφόρμας
  • και ποιά θάναι η κοινωνικοπολιτική συμμαχία που θα την εκφράσει και θα την στηρίξει!

Μια τέτοια πλατφόρμα δε μπορεί νάναι τεχνοκρατική, διαχειριστική, άθροισμα αυτονομημένων πολιτικών προτάσεων.

Θάναι ανατρεπτική και ενιαία στο ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό της περιεχόμενο.

Θα προσδιορίζει και θα προσδιορίζεται από μια νέα κοινωνική ηγεμονία και θα εκφράζεται από ένα πολιτικό μέτωπο αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων που κατανοούν ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια ακρότατη έκφραση της κεφαλαιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού με ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.Ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει μόνο συντρίψει αλλά έχει υπερβεί και το κράτος πρόνοιας το οπίο διαμορφώθηκε σε μια ιστορική φάση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού με την ευρεία έννοια.

Η ευθύνη γι’ αυτό βέβαια ανήκει στην αριστερά γιατί, παρά την κρίση και της ίδιας, της το επιτρέπουν οι ιδεολογικές και κοινωνικές της αναφορές σε αντίθεση με την σοσιαλδημοκρατία.

Η υπερφαλάγγιση της σοσιαλδημοκρατίας, θα αποκηδεμονεύσει από τον νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό της, πλατιές εργατικές και λαϊκές μάζες συγκροτημένα και με όρους κινήματος και όχι με πρόσκαιρους όρους εκλογικής λαφυραγώγισης που απλά και μόνο δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενίσχυσης της πολιτικής ιδιοκτησίας.

Η συντριβή της σοσιαλδημοκρατίας από τα δεξιά θα είναι ενίσχυση του νέοφιλελευθερού μετώπου. Η υπερ φαλάγγιση της από τα αριστερά θα είναι συνολική προοδευτική εξέλιξη για την κοινωνία.

 

Μιχάλης Βασιλάκης

Γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου

Νοέμβρης 2007

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: