ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ και ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ σαν ΕΞΕΓΕΡΣΗ

ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ του ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ της ΕΠΟΧΗΣ μας

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, άνεργοι, νέοι και νέες,

Η νεοφιλελεύθερη πολιτική δημοκρατία της κρίσης, το Νοέμβρη του 2009, δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον ιδεολογικό και πολιτικό ολοκληρωτισμό του Νοέμβρη του ’73.

Στη θέση της Γυάρου και της Μακρόνησου είναι τα Stage, η μαύρη εργασία,  οι ενοικιαζόμενες ζωές, οι όμηροι συμβασιούχοι, οι μετανάστες….

Είναι οι κοινωνίες που ενοχοποιούν την ίδια την εργασία και τη γνώση!

Είναι η κοινωνία που θεωρεί ρουσφέτι – ΑΡΑ ΕΝΟΧΟΣ – το νάσαι οδοκαθαριστής μ’ ένα πτυχίο, ενώ  αξιοκρατία και μάλιστα του ΑΣΕΠ, είναι νάσαι οδοκαθαριστής με δύο πτυχία και ένα  μεταπτυχιακό!!!

Η διαφορά στους δύο Νοέμβρηδες είναι προφανής.

Στη Μακρόνησο σε πήγαινε δεμένο αλλά περήφανο ο χωροφύλακας, ενώ στα σύγχρονα στρατόπεδα κλείνεσαι εθελοντικά υποχρεωμένος μάλιστα στο «πολιτικό» διαμεσολαβητή – γελωτοποιό της πραγματικής εξουσίας.

Η εκφορά του λόγου βέβαια είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ελεύθερη, αρκεί να μην αναστατώνει τα στρατόπεδα των αποκλεισμένων κοινωνιών, γιατί τότε τον Μουστακλή διαδέχεται η ΚΟΥΝΕΒΑ!!

ΕΔΩ   ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! ΕΔΩ   ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!

Η κραυγή της Ελευθερίας και της δημοκρατίας, θα ξεπηδήσει το ίδιο δυνατή και από τις σημερινές αποκλεισμένες κοινωνίες του νεοφιλελεύθερου τρόμου.

Οι εξεγέρσεις τους, δεν θα μείνουν στη μέση του δρόμου και ανολοκλήρωτες.

Ο Νοέμβρης του ’73 διδάσκει πως το αυθόρμητο μπορεί αλλά και πρέπει να μετεξελιχθεί σε συνειδητό με επίδικα μη διαπραγματεύσιμα, για τον συνολικό κοινωνικό μετασχηματισμό προς την δημοκρατία της εργασίας και της γνώσης.

Σ’ αυτή την πορεία που είναι μονόδρομος σήμερα, ο λαός και η νεολαία θα κληθεί να αντιμετωπίσει όχι μόνο τους ντόπιους ανθύπατους του νεοφιλελευθερισμού.

Ο λαός και η χώρα ήδη βρίσκεται κάτω από την άμεση απειλή του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού και διεθνικού διευθυντηρίου.

Σύμφωνα με την εκτίμησή τους, η Ελλάδα λειτουργεί ήδη αποσταθεροποιητικά για την Ευρωζώνη. Άρα βρίσκονται σε κίνδυνο και όλα τα επενδυμένα ξένα κεφάλαια που ληστεύουν τη χώρα. Την εξασφάλισή τους δεν την εμπιστεύονται πια, μόνο στη ντόπια ολιγαρχία.

Η επιτήρηση δεν είναι πια μόνο οικονομική αλλά και άμεσα πολιτική.

Αυτή θα διαχειριστεί και την διεθνή πολιτική της χώρας και όλα τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ίδια την γεωπολιτική της ενότητα και κυριαρχία!!

Το ευρώ και η ευρωζώνη είναι ήδη εφιάλτης για το λαό και τη χώρα.

Αυτόν τον εφιάλτη,   μόνο το μεγάλο Πολυτεχνείο της εποχής μας, μπορεί να τον

αντιμετωπίσει και να τον νικήσει!

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ

Ο ΝΟΕΜΒΡΗΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

ΕΑΜ                                                                                   ΕΑΜνεολαία

Η ανακοίνωση σε μορφή κειμένου:

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η τρομοκράτηση της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, των ανέργων, της νεολαίας δε σταμάτησε με την αλλαγή ”διαχειριστή”.

Παραμένει σε ημερήσια διάταξη, μέσα από την απειλή εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, μέσα από την περαιτέρω συρρίκνωση δημοσίων αγαθών και δικαιωμάτων λόγω του τεράστιου κρυφού και φανερού ελλείμματος και δημόσιου χρέους.

Επικαλείται, συν τοις άλλοις, την δύσκολη θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, σε μια εποχή όπου οι διεθνείς εξελίξεις μυρίζουν μπαρούτι, κι όπου ο νομισματικός σήμερα πόλεμος μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί και σε στρατιωτικό, με την αστική τάξη της Ελλάδας ικανή να παζαρέψει ακόμη και την εδαφική της ακεραιότητα, εάν αυτό θεωρήσει ότι μπορεί να της διασφαλίσει μια καλύτερη διαπραγμάτευση της θέσης της.

Στηρίζεται στην  απουσία συνολικής πρότασης εξουσίας από το λαϊκό κίνημα και τις πρωτοπορίες του, την ίδια στιγμή που ολοφάνερα απαιτείται σαν ιδεολογικός και πολιτικός καθοδηγητής απέναντι στον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό πάνω στα εξ αντικειμένου κρίσιμα ζητήματα:

• της ανασυγκρότησης των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, με γνώμονα τα συμφέροντα του λαού, και με κατεύθυνση ουσιαστικής παρέμβασης στις διαδικασίες και στις συγκεκριμένες σχέσεις παραγωγής, κι όχι μόνο στο μοίρασμα του πλούτου
• της θεμελίωσης μιας αληθινής δημοκρατίας απέναντι στην καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, απέναντι στις υπερεξουσίες του παρακράτους και στην αστυνομική καταστολή
• στην ανάληψη της πρωτοβουλίας από το λαό, έπειτα από πολλά χρόνια στα δύο παραπάνω, με τους δικούς του όρους, και τα δικά του πολιτικά όργανα.

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ  ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης με τη μορφή των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων έχει εδώ και χρόνια την αποστολή να πιέσει τα δημόσια ιδρύματα να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους (καθιστώντας τα στην ουσία δευτερεύουσας αξίας με τον καιρό), δίνοντας πιστοποιητικά με τα οποία κινείται σήμερα ήδη η αγορά εργασίας, διασπώντας συλλογικά εργασιακά δικαιώματα, και φτιάχνοντας το προφίλ του νέου, ανταγωνιστή, μόνιμα “επιμορφούμενου” εργαζομένου, που μαθαίνει συστηματικά σε αυτά πως να διαχειρίζεται “ανθρώπινους πόρους” ή πως θα παρακάμπτει τους ηθικούς νόμους και το Σύνταγμα για να προωθήσει τα συμφέροντα της επιχείρησης στην οποία αργά ή γρήγορα προσδοκά από ”συνεργάτης” με μπλοκάκι να γίνει στέλεχος.

Η αντιπαράθεση του φοιτητικού κινήματος με την και θεσμικά αναγνώριση των τίτλων σπουδών που παρέχουν τα ΚΕΣ, και τα λοιπά “κέντρα κατάρτισης” έχει ως περιεχόμενο της μια σύγκρουσή δυο διαφορετικών κόσμων: της συντήρησης και της προόδου. Μια τέτοια προσπάθεια πάλης και όχι ζύμωσης για τη δημόσια εκπαίδευση, του ρόλου και της σημασίας της για μια προοδευτική κοινωνία υπάρχουν οι όροι και πρέπει να ξεκινήσει πάνω στη βάση της υπεράσπισης και επέκτασης της φοιτητικής και σπουδαστικής ιδιότητας.

Με την αγώνα για κατάκτηση της δωρεάν μέριμνας για σίτιση, στέγαση, μετακίνηση, υλικοτεχνικές υποδομές, το κίνημα, αφετέρου απαντά άμεσα πως την κρίση δεν θα την πληρώσει άλλο πια ο λαός, αφετέρου μπορεί να πλάσει τις συνειδήσεις του φοιτητικού-σπουδαστικού σώματος ότι η ιδιότητα τους είναι μια κοινωνική ιδιότητα, κι ότι ως τέτοια συνεπάγεται δικαιώματα και υποχρεώσεις και ότι δεν είναι μια ατομική περιστασιακή κατάσταση.

Σε σχέση με την γνώση που παρέχεται, και που ο νεοφιλελευθερισμός την εξαρτά πλήρως από την εργασία (επομένως την καθιστά μια λειτουργία όχι μόρφωσης του ατόμου, αλλά αποειδίκευσης του αποκλειστικά για γρήγορή και φτηνή εκτέλεση της κεφαλαιοκρατικής αναπαραγωγής), η φοιτητική- σπουδαστική ιδιότητα μπορεί να σημαίνει και τη διεκδίκηση αντίστοιχου μισθού.

Όμως, οι αντιμεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών στην εκπαίδευση, από το νηπιαγωγείο έως την γ’ βάθμια εκπαίδευση, δεν είναι μια υπόθεση που αφορά μόνο τη σπουδάζουσα νεολαία. Αντίθετα, αφορά τις πλατιές λαϊκές μάζες. Η μάχη ενάντια στο πραξικόπημα της αναγνώρισης των  ΚΕΣ, η μάχη για δημόσια δωρεάν παιδεία για να είναι νικηφόρα οφείλουμε να διεξαχθεί με τις ευρύτερες δυνατές κοινωνικές συμμαχίες. Γι’ αυτό και αν παραμείνει στα όρια αντιπαράθεσης μόνο μεταξύ του φοιτητικού κινήματος με τα ΚΕΣ, δεν θα μπορεί να προσεγγίσει αυτές τις συμμαχίες, γιατί δεν θα αγγίξει την καρδιά των λαϊκών απαιτήσεων για μόρφωση, οι οποίες κυρίως είναι:

• να προβάλλει τις δικές του ανάγκες για μόρφωση, κόντρα στη νεοφιλελεύθερη ”παιδεία” της κατακερματισμένης γνώσης, σε μια δια βίου συλλογή τυποποιημένων πληροφοριών με τη μορφή πιστοποιήσεων. Αυτό είναι το σχολείο του ανταγωνισμού και της στρατιωτικοποίησης, με τον ατομικό φάκελο δεξιοτήτων από την α’ δημοτικού ,ή τα ΑΕΙ-ΤΕΙ της κατηγοριοποίησης των σχολών με βάση την χρησιμότητα που έχουν ή δεν έχουν για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, του νέου νόμου πλαίσιο των πειθαρχικών διώξεων, της κατάργησης του ασύλου, του εξωφρενικού ανταγωνισμού μεταξύ ιδρυμάτων και ανθρώπων για το έλεος των κεφαλαιοκρατών, σε απόσταση αγεφύρωτη με τις ανάγκες και τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων.
• Nα σταματήσει  ο συστηματικός αποκλεισμός ενός 30%, φυσικά παιδιών της εργατικής τάξης, που πετιούνται έξω από το σχολείο πριν καν τελειώσουν το Λύκειο και που αποτελούν σήμερα ήδη τους ανειδίκευτους  εκμεταλλευόμενους από το κεφάλαιο, συνήθως με όρους μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας.
• Nα μπει ένα τέλος στην δωρεά ουσιαστικά στο κεφάλαιο της εργασίας  μαθητών και σπουδαστών και μέσα από το ”θεσμό” των stage,ή από τα υπόλοιπα καθεστώτα ”ειδικής”, απλήρωτης ”μαθητείας”, που μυούν τους νέους σε συνθήκες εκμαυλισμού συνειδήσεων, απαξίωσης της εργασίας και του ρόλου της, και μισής δουλειάς- μισής ζωής
• Nα βελτιωθούν ουσιαστικά οι όροι της λειτουργίας τους και να αναγνωριστούν επαγγελματικά δικαιώματα στα δεκάδες τμήματα ΑΕΙ-ΤΕΙ που σήμερα κλείνουν, αφήνοντας χιλιάδες νέους ολόπλευρα έκθετους
• Να απαγορευτεί κάθε είδους ιδιωτική πρωτοβουλία στην εκπαίδευση.

ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

Όπως είναι οι αγώνες του εργατικού κινήματος σήμερα και το επόμενο διάστημα, που ξεσπούν και θα ξεσπάσουν ακόμη πιο πολύ με τροφοδότη τους, όχι τις ”πεφωτισμένες ηγεσίες”, αλλά την ανεργία, την εκ περιτροπής εργασία, το φασισμό μέσα στους χώρους δουλειάς.

Τέτοιες όπως μπορεί να είναι οι αγώνες των μαθητών, που με αρχή την Θεσσαλονίκη ξεκινούν καταλήψεις στα σχολεία (με το φάσμα της εισαγγελικής απειλής για διώξεις εναντίον τους) και που το Δεκέμβρη με τη στάση τους και τη σοβαρότητα των μορφών της δράσης τους απέδειξαν πως είναι το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι του κινήματος. Όπως μπορεί να είναι οι αυριανοί αγώνες των σπουδαστών στα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ για κατοχύρωση του δικαιώματος στην εργασία και στις ελευθερίες του σπουδαστή.

Τέτοιες κοινωνικές εκρήξεις δεν χρειάζονται άλλον υποκινητή, αρκεί ο κοινωνικός και πολιτικός εκφασισμός του νεοφιλελευθερισμού. Σ’ εμάς αντιστοιχεί να παλέψουμε για τη συγκρότηση των πολιτικών υποκειμένων, ώστε αυτό το ρεύμα να γίνει πολιτική πρόταση της νίκης! Ο Δεκέμβρης μας δίδαξε πως δίχως πολιτική καθοδήγηση με συγκεκριμένο επίδικο: Το κίνημα να έχει το πάνω χέρι στις εξελίξεις (όπως τότε, να ανατρέψει την κυβέρνηση- όπως και μπορούσε), οι εξελίξεις γρήγορα και με τεράστιο κόστος γυρίζουν αντίθετα, στο δρόμο της συντήρησης. Αφού το κίνημα δεν έριξε τον Καραμανλή από φόβο μην έλθει το ΠΑΣΟΚ, ήρθε το ΠΑΣΟΚ μέσω μιας συνδιαλλαγής με τον Καραμανλή ,στις εκλογές όπου έπειτα από τόσους λαϊκούς και νεολαιίστικούς αγώνες, κερδισμένη δεν βγήκε η αριστερά, αλλά…το ΠΑΣΟΚ (έστω και ευκαιριακά).

Το πολιτικό κενό ολόκληρων στρωμάτων, δεν καλύπτεται από τις εκλογές: Το λαϊκό κίνημα όμως μπορεί να το καλύψει στους δρόμους!

Η ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

Οι κοινωνικές εκρήξεις που θα προκαλέσει αργά ή γρήγορα η εργασιακή ανασφάλεια και ο εντεινόμενος κοινωνικός απoκλεισμός διευρυμένων στρωμάτων, μπορεί και πρέπει να βρουν έτοιμο σύμμαχο στις διεκδικήσεις και στις μορφές του φοιτητικού- σπουδαστικού κινήματος.

Υπό αυτήν την έννοια, η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, περνά μέσα και από την ανασυγκρότηση του συνδικαλισμού. Η ανασυγκρότηση της Ε.Φ.Ε.Ε., δεν αφορά μόνο τα Ε.Α.Α.Κ.. Μάλιστα δεν αφορά κυρίως αυτά, ούτε φυσικά τις υπόλοιπες παρατάξεις.

Αφορά ΜΟΝΟ τις ανάγκες των φοιτητών, να έχουν κεντρική εκπροσώπηση, και κυρίως θεσμικό ρόλο αναγνωρισμένο και μάλιστα ως κοινωνικού εταίρου. Για τις επαναστατικές δυνάμεις στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, η Ε.Φ.Ε.Ε. και η Ε.Σ.Ε.Ε. δε μπορεί παρά να λειτουργεί ως όπλο για να μπει στην ουσία του το ζήτημα της εξίσωσης δικαιωμάτων ΑΕΙ-ΤΕΙ. Ως όπλο για να αποκτήσουν φωνή οι χιλιάδες φοιτητές- σπουδαστές των σχολών δεύτερης ταχύτητας, τις ανάγκες των οποίων κανένα κίνημα δεν έχει λάβει έστω υπόψη του, φτάνοντας στα όρια του να χαρακτηριστεί και ως ένα φοιτητικό κίνημα μιας ελίτ!

Η ανασυγκρότηση της Ε.Φ.Ε.Ε., δε μπορεί παρά να είναι όπλο στα χέρια όποιου θέλει να βάλει σε όλες τις σχολές το ζήτημα της ενότητας πάνω στη βάση της ιδιότητας των σπουδαστών-εργαζομένων. Ταυτόχρονα, είναι  μοχλός για το ξεσκέπασμα του ρόλου των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, κι όλων των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών, που σήμερα είναι περισσότερο γραφειοκράτες παρά ποτέ, εφόσον δεν λογοδοτούν σε κανέναν, στηριγμένοι στην ανυπαρξία μιας αληθινής πολιτικοποίησης σε αμφιθέατρα που αναπαράγουν τον δρόμο του ατομισμού και της διαφθοράς συνειδήσεων, όλο και περισσότερο, μια κατάσταση που οι ίδιοι έφτιαξαν και αναπαράγουν.

Μερικοί υποστηρίζουν πως η Ε.Φ.Ε.Ε. θα έβαζε αναχώματα στα κινήματα, ότι θα τα οδηγούσε σε ήττα και υποχώρηση. Μα, η πολύπαθη Ε.Φ.Ε.Ε. φταίει που σταμάτησαν οι καταλήψεις το 2007, και μια εβδομάδα αργότερα ψηφίστηκε ο νόμος πλαίσιο και που ήδη εφαρμόζεται σε όλες του σχεδόν τις μορφές σε δεκάδες σχολές πανελλαδικά; Η Ε.Φ.Ε.Ε. φταίει που οι σχολές δεύτερης ταχύτητας υπολειτουργούν, κλείνουν, δεν έχουν επαγγελματικά δικαιώματα; Όχι, το αντίθετο συμβαίνει: Η έλλειψη της βοηθάει τα κινήματα να φτάνουν ως ένα σημείο μονάχα συγκέντρωσης δυνάμεων και κεντρικής παρέμβασης ειδικού βάρους, η έλλειψη της αφήνει απροστάτευτους χιλιάδες σπουδαστές, που δεν είχαν την τύχη να έχουν δυνατούς συλλόγους.

Για όλα αυτά, και για ακόμη πιο πολλά, η ανασυγκρότηση της Ε.Φ.Ε.Ε., είναι ζήτημα καταρχήν πολιτικής βούλησης κι όχι παζαρέματος ή τυχοδιωκτισμού ή μια υπόθεση που εξαντλείται στο ζήτημα σε ποιον θα καταλογιστεί η ευθύνη που δεν ανασυγκροτείται.

Οφείλουμε να βάλουμε το ζήτημα μες στους συλλόγους, για να εξουδετερώσουμε τους παραγοντισμούς των δυνάμεων της αντίδρασης δεξιάς και αριστερής, που φαίνεται να εξαντλούν την επιχειρηματολογία τους στο αν θα ‘ναι 300 ή 1000 οι κάρτες για το συνέδριο.

Αντί να σκεφτόμαστε έτσι, ας κερδίσουμε στους συλλόγους, με μπροστάρηδες τους φοιτητές να γίνει τώρα και με αποφάσεις των συλλόγων το πανσπουδαστικό συνέδριο, και οι επόμενες εκλογές να γίνουν με διπλές κάλπες, ή με προηγούμενη πολιτική συμφωνία με μπροστάρηδες τους συλλόγους.

Υπό αυτήν την έννοια, στα σχήματα πρέπει να απαντηθεί επιτέλους τι είδους μόρφωμα είναι τα Ε.Α.Α.Κ, και πως μπορούν να λειτουργήσουν με έναν τρόπο επαναστατικά δημοκρατικό.

Τα σχήματα πρέπει να αποφασίσουν εάν το σημερινό μοντέλο λειτουργίας λήψης (ή μη λήψης) αποφάσεων των σχημάτων, των συντονιστικών (κεντρικών ή πόλεων) μπορεί να ανταποκριθεί στην αναγκαιότητα συγκεκριμένων πολιτικών κατευθύνσεων και δράσεων, ή αν αντίθετα (όπως δείχνουν τελευταία περιστατικά) οδηγούν σε μια οργανωτίστικου περιεχομένου αντιπαράθεση (αλληλουπονόμευσης έως συχνά και βίας).

Όχι, τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με τη συντροφικότητα που απαιτούν οι αγώνες του σήμερα και του αύριο.

Η δημοκρατία μες στα σχήματα, η ανάγκη να λαμβάνονται συγκεκριμένες αποφάσεις που να ακολουθούνται για να βγάζουμε το συμπέρασμα αν βοηθάει την πολιτική δουλειά, η διασάφηση του ποιος είναι μέλος, οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του, ένα καταστατικό λειτουργίας και τρόπου λήψης αποφάσεων: Να τι απαιτείται σήμερα από μια επαναστατική δύναμη στις σχολές για να έχει την απαραίτητη ετοιμότητα στα δύσκολα που έρχονται.

Νοέμβρης 2009                                                                              ΕΑΜ νεολαία

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η κατάσταση στην εφημερίδα ΗΜΕΡΑ όχι μόνο σήμερα αλλά από χρόνια είναι γνωστή.

Σήμερα όμως η διαπλοκή «επιχειρηματικότητας» , «πολιτικής» και «ενημέρωσης» φτάνει στα όρια ολοκληρωτικής εξαχρείωσης.

Για πάνω από 15 μέρες το προσωπικό της εφημερίδας δεν είναι ούτε απολυμένοι, ούτε εργαζόμενοι!

Οι εργοδοτικοί εκβιασμοί με όμηρους και θύματα τους εργαζόμενους είναι απόλυτα φανεροί.

Ο βαρύγδουπος επιχειρηματίας θέλει τους εργαζόμενους τσάμπα «συνένοχους» των πολιτικών εκβιασμών του.

Δεν κοινοποιεί απολύσεις γιατί: θα πρέπει να καταβάλει τώρα αποζημιώσεις και όχι σε μηνιαίες δόσεις όπως πρότεινε γιατί οι απολύσεις είναι άκυρες

Η καταδίκη του για ομαδικές απολύσεις είναι βέβαιη και τότε θα υποχρεωθεί να καταβάλει μισθούς υπερημερίας σε όλους τους εργαζόμενους.

Έτσι σαν από μηχανής θεός της διαπλεκόμενης επιχειρηματικότητας ήρθε η πρόταση της ΕΣΗΕΠΗΝ να εκδώσουν την ΗΜΕΡΑ οι εργαζόμενοι με την «παραχώρηση»!! του τίτλου της.

Το αφεντικό θάχει τον έλεγχο ουσιαστικά για να εξυπηρετεί τη προσοδοφόρα διαπλοκή, δεν θα πληρώσει αποζημιώσεις, θα γλυτώσει τη βέβαιη καταδίκη και δεν θα πληρώσει ούτε χρωστούμενα, ούτε μισθούς υπερημερίας…

Έτσι η πρόταση της ΕΣΗΕΠΗΝ αντικειμενικά εξυπηρετεί την εργοδοσία και τα συμφέροντα της και γι αυτό θάναι ευγνώμων σ’ αυτούς που σκέφτηκαν τη πρόταση αλλά και σ’ αυτούς που συμφώνησαν και υπόγραψαν.

Το Εργατικό Κέντρο που έχει τη γενικότερη ευθύνη για τους εργαζόμενους της περιοχής πρέπει άμεσα να συζητήσει και να καλέσει σε σύσκεψη τους φορείς της πόλης για να αποφασιστούν συγκεκριμένες ενέργειες ενάντια σε τέτοιες προκλήσεις της ασύδοτης εργοδοσίας.

29/10/09

ΕΑΜ

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ ΤΩΝ STAGE ΚΑΙ ΤΩΝ «ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ»

ΣΤΑ ΓΚΕΤΟ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ή ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ  2004 (προεκλογικά): Θα εξαλείψουμε το αίσχος της ομηρίας των 300.000 συμβασιούχων, που δημιούργησε η διαχείριση Σημίτη!

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 2009 (προεκλογικά): Θα εξαλείψουμε τον εργασιακό μεσαίωνα που δημιούργησε η δεξιά! Θα καταργήσουμε το καθεστώς των stage και των «συμβασιούχων» στο δημόσιο.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: 2004 – 2009 (ΔΕΞΙΑ) Οι συμβασιούχοι έγιναν μαζικά όμηροι των stage. Δηλαδή μεταταχτήκαν στην κατηγορία του ανασφαλίστου με αμοιβή μικρότερη και από το επίδομα ΑΝΕΡΓΙΑΣ. Οι συμβασιούχοι έγιναν κανόνας και στον ιδιωτικό τομέα με όρους stage και μέσω των δουλεμπόρων, στον δημόσιο τομέα με κατάληξη την…. Κούνεβα! Η εργασιακή ανασφάλεια αναδείχτηκε σε βασικό μοχλό πολίτικης χειραγώγησης  του λαού με εφεδρεία το…. Βιτριολισμό!

2009  ΠΑΣΟΚ: Οι συμβασιούχοι και οι όμηροι των stage μετατάσσονται στην κατηγορία των ΑΝΕΡΓΩΝ και παραδίνονται για αποκατάσταση στον «ιδιωτικό» τομέα  και τους δουλεμπόρους του παρασιτισμού. Σ’ αυτούς εκχωρούνται τα κονδύλια των stage  και της ΔΙΑ ΒΙΟΥ (μάθησης) – ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, ως  έπαθλο προς τον «μεσαίο χώρο» για την εκλογική στήριξη στους νέους μεσσίες του δικομματισμού.

Από την «διανομή» της φτώχειας, στην «αναδιανομή» της εξαθλίωσης.

Αυτή την αναδιανομή της ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ εκπαιδεύονται ιδεολογικοπολιτικά να υπερασπιστούν οι «αφιονισμένοι» κατά τη δήλωση Μαρκογιαννάκη  εκατόνταρχοι της «προστασίας» του πολίτη, με επιδρομές σε συγκεντρώσεις βιβλιοπαρουσιάσεων.

Το μέτωπο της ανασφαλούς εργασίας είναι αυτό στο όποιο θα παιχτούν σε σημαντικό βαθμό, οι αλλαγές στους συσχετισμούς δυνάμεων των κοινωνικοπολιτικών μπλοκ.

Αν η αριστερά συνεχίσει να το αντιμετωπίζει όπως και ολόκληρο το χώρο της εργασίας με όρους κοινοβουλευτικής εκλογικής επιρροής, τότε η ομηρία της ανασφαλούς εργασίας θα συνεχιστεί και θα επεκτείνεται από  τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού, ομηρία που με εφεδρεία και την αναρχοαυτονομία, θα στρέψει το εκκρεμές των  κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι μπορεί να υπολογίζει κάποιος, στις πιο ακραίες αντιδραστικές κατευθύνσεις.

Η ανοικτή και χωρίς προαπαιτούμενα συζήτηση των συνδικαλιστικών ρευμάτων στην αριστερά για την οργάνωση και την αγωνιστική κατεύθυνση των εργαζομένων  της ανασφαλούς εργασίας, σ’ ένα ενιαίο μέτωπο κοινωνικών αγώνων αποτελεί άμεση και επιτακτική ανάγκη.

Η λύση στο ζήτημα όλων των συμβασιούχων αλλά και αυτών που υποβιβάστηκαν και βαφτίστηκαν stage, βρίσκεται στη κατεύθυνση της νομικά ισχυρής νομολογικά θέσης (αρκετές δικαστικές αποφάσεις), ότι κάθε σύμβαση ορισμένου χρόνου η έργου που ανανεώνεται η σιωπηρά συνεχίζεται, μετατρέπεται αυτοδίκαια σε σύμβαση αορίστου χρόνου.

Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

Φτάνει άραγε η μετονομασία του υπουργείου από δημόσιας τάξης σε προστασίας του πολίτη!! για αλλάξει το δόγμα που ρίζωσε στην αστυνομία «ότι το κράτος είστε εσείς».

Ποιος από τους «προστάτες» θα μας προστατέψει ; Ποιος;

Ποιος θα προστατέψει  τον ανώνυμο νεολαίο, άνεργο, συμβασιούχο, όμηρο των stage, φοιτητή που θα τολμήσει να αμφισβητήσει την αυθαιρεσία και τον τσαμπουκά  της αστυνομίας των κρανοφόρων στο κέντρο της Αθήνας σήμερα, και αύριο στην Αλεξανδρούπολη, στα Χανιά, και όλη την χώρα.

Ποιος θα μας προστατέψει από τον «επιτυχημένο» αστυνόμο – υπουργό Χρυσοχοίδη, που ήρθε με φόρα ,που τα λέει όλα και συγγνώμη και εμψύχωση των ράμπο με την αρχή του μωσαϊκού νομού «οφθαλμό αντί οφθαλμού».

Η αναρχοαυτονομία των μπαχαλάκηδων που σπάνε καμία τζαμαρία δεν ισοφαρίζεται με τη καταπάτηση στοιχειωδών δημοκρατικών ελευθερίων και δικαιωμάτων του λαού.

Η «προστασία» της βόλτας του Άδωνις Γεωργιάδη στα Εξάρχεια δεν μπορεί να σημαίνει αστυνομοκρατία , τρομοκρατία και καθεστώς έκτακτης ανάγκης στο κέντρο της Αθήνας,

Ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία απαιτούν να σταματήσει τώρα η προκλητική και αυταρχική συμπεριφορά της αστυνομίας.

Να περιοριστεί η αστυνομία στα καθήκοντα της ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα, την παραβατικότητα  και τα ναρκωτικά χωρίς δόγματα και τσαμπουκάδες.

Να σταματήσει η διγλωσσία του αστυνόμου – Χρυσοχοίδη.

Να καταργηθεί ο νόμος για τις κουκούλες.

Να γίνουν σεβαστά τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι ελευθερίες όχι μόνο των επωνύμων αλλά και των ανωνύμων.

Δεν μπορεί ο συνήγορος του πολίτη να παραβρίσκεται στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο,  για να νομιμοποιείται και να αναγορεύεται η  αστυνομία σε κατήγορο και διώκτη του πολίτη.

Εργατικό  Αντιιμπεριαλιστικό  Μέτωπο

Ο χώρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης νοσεί ποικιλότροπα . Ενσωματώνει ολόκληρη τη κρίση και τη διαφθορά του κοινωνικοπολιτικού μας συστήματος.

Η διαπλοκή επιχειρηματικότητας, πολιτικής, ενημέρωσης και κράτους υποτάσσει πλήρως την ενημέρωση σε «σκοτεινά» συμφέροντα, πλήττοντας όλους τους εργαζόμενους μαζί κι αυτούς που δουλεύουν στα Μ.Μ.Ε.

Με μπροστάρηδες μάλιστα ομάδες που βλέπουν τα προσωπικά και συντεχνιακά τους συμφέροντα πλήρως αλληλέγγυα με τους «επιχειρηματίες, εκδότες, καναλάρχες» έχουν καταστήσει το χώρο της ενημέρωσης, πρωταθλητή της ανασφαλούς εργασίας.

Απλήρωτοι, ανασφάλιστοι, μερικώς απασχολούμενοι, μαζί με απολύσεις είναι ένα γαϊτανάκι που κρατάει καιρό και αναπαράγεται συνέχεια.

Έτσι αποτελεί έκπληξη το ότι η απεργία προκηρύχτηκε επιλεκτικά και όχι όπως απαιτεί η κατάσταση και τα συσσωρευμένα προβλήματα των εργαζομένων σε όλα τα μέσα έντυπα και ηλεκτρονικά.

Το ΕΑΜ συμπαραστέκεται στους εργαζόμενους που προσπαθούν με θυσίες και ιδρώτα κόντρα στα κέντρα αποπληροφόρησης, να ενημερώνουν το λαό και να προβάλουν τους αγώνες του. Γιατί και στη πιο βάρβαρη εποχή κάποιος πρέπει να λέει την αλήθεια

Ο αγώνας των εργαζομένων στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι και αγώνας όλων των εργαζομένων.

20.10.09                                                     Ε Α Μ

Το ΕΑΜ  με τα λόγια του Μιχάλη Βασιλάκη αποχαιρέτισε τη φίλη, τη συναγωνίστρια, τη συντρόφισσα μας Μαριέλλη Βιτάλη.

Μαρία-Έλλη, ακριβή μας Μαριέλλη.

Φίλη, συναγωνίστρια, συντρόφισσα.

Μας αποχαιρετάς και σε αποχαιρετούμε εδώ στο λιμάνι που τέλειωσες το ταξίδι σου κρατώντας μαζί μας τα πάντα από σένα. Κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουμε.

Στη τελευταία μας συνάντηση, μια συνάντηση από αυτές που η στιγμή γίνεται αιώνας και η μια λέξη βιβλιοθήκη ολόκληρη, μου είπες: Μιχάλη το ταξίδι μου τελειώνει εδώ. Χωρίς μιζέρια και γκρίνια αράζω στο τελευταίο μου λιμάνι γεμάτη με ζωή, με αληθινή ζωή σαν αληθινός άνθρωπος! Ήσουν σχεδόν χαρούμενη!

Η χαρά από την ωδίνη της αρχής, ενωμένη με το μεγαλείο της οδύνης  του τέλους έδιναν σε αυτή την τελευταία σου γραφή στις καρδιές μας και το στίγμα του ταξιδιού σου.

Με κοινωνική καταγωγή από την άλλη όχθη, έγινες συνταξιδιώτης, γίναμε συνταξιδιώτες του ακριβού μας συντρόφου του Νίκου Τεμπονέρα σε καιρούς δύσκολους και αντιηρωικούς!

Το τοπίο τέλεια επίπεδο, ακυμάτιστο, φλατ χωρίς ζωή, σχεδόν νεκρό.

Η ομίχλη να σου στερεί ακόμη και την υποψία του ορίζοντα και οι πυξίδες χαλασμένες και άχρηστες.

Να λαχταρούμε τις φουρτούνες και τις θύελλες απλά για να επιβεβαιώσουν τη ζωή.

Αλλά τις φουρτούνες και τις θύελλες έπρεπε να τις γεννήσουν οι ίδιοι οι ταξιδιώτες και από αυτές να χαράξουν τη δική τους ρότα.

Αποχαιρετήσαμε με οδύνη τον ακριβό μας σύντροφο ΝΙΚΟ στο τέλος του δικού του ταξιδιού.

Όμως είχαμε πια την πυξίδα του. Αποκτήσαμε τον εξάντα του δικού μας ταξιδιού.

Ακριβή μας συντρόφισσα, φυσικά και είχες πολλές επιλογές στη ζωή σου.

Στο ΦΩΣ που ΚΑΙΕΙ, του Βάρναλη μπορούσες να πάρεις τη θέση του Προμηθέα, ακόμη και του Μεσσία αλλά και του Μώμου. Όμως από όλους αυτούς τους ρόλους, διάλεξες τη γη, σαν γνήσιο τέκνο της ανάγκης και της οργής. Για να περάσεις το γεφύρι και να γίνουν οι Μώμοι αμέτρητοι

Μπορούσες να σαι ο ΥΠΕΡΑΝΩ στη μπαλάντα του ΚΥΡ-ΜΕΝΤΙΟΥ του Βάρναλη και να μονολογείς.

«Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,

χάιντε Σύμβολο αιώνιο!

Αν ξυπνήσεις μονομιάς

θαρθει ανάποδα ο ντουνιάς…»

Δεν διάλεξες ούτε αυτό. Δεν ήθελες να δεις απλά τον ήλιο να ανατέλλει σ’ άλλη θάλασσα ,σ’ άλλη γη.

Στο ταξίδι σου, στο ταξίδι μας, αναζητούσαμε τον ήλιο να τον σηκώσουμε πάνω από τη δική μας θάλασσα, τη δική μας γη.

Διάλεξες μια θέση στον ανώνυμο, αφανή, ΟΔΗΓΗΤΗ ΛΑΟ.

«..Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης,

ο πλαστουργός της νιας ζωής.

Εγώ είμαι τέκνο της Ανάγκης

κι ώριμο τέκνο της Οργής…

…Ουράνιες δύναμες, αγγέλοι,

κρίνα, πουλιά και ψαλμουδιές,

τίποτα! Έμενα παραστέκουν

οι θυμωμένες σας καρδιές..»

Έγινες ακριβή μας συντρόφισσα μια θυμωμένη-φλογισμένη καρδιά της γνώσης, μια φλογισμένη καρδιά του Δεκέμβρη, για να μετασχηματίζεται η αμφισβήτηση και η απόρριψη, σε αγώνα, ελπίδα, ελευθερία, δημιουργία!

Ήσουν εκπαιδευτικός παιδαγωγός, ποτέ υπάλληλος. Ένωνες την γνώση με την εργασία για να γίνεται δύναμη απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι δεσμά του στη βαρβαρότητα του κέρδους. Ολοκληρωμένα σαν εκπαιδευτικός, παιδαγωγός, αγωνίστρια, στάθηκες απέναντι στο δήθεν σχολείο που έχει στα ράφια του την γνώση σαν εμπόρευμα και υποχρεώνει το λαό, τους μαθητές στο ρόλο του πελάτη.

Στάθηκες άξια μαθήτρια του Αυγέρη, του Βάρναλη και της πλειάδας των μεγάλων παιδαγωγών του λαού μας.

Τέλειωσες το ταξίδι της ζωής σου με πάθος και ανιδιοτέλεια σε ένα δικό τους σχολείο.

Στο σχολείο των απόκληρων της κοινωνίας του κέρδους. Στο σχολείο των μεταναστών.

Ήσουν άξια συνταξιδιώτισσα του Τεμπονέρα.

Σε αποχαιρετάμε στο λιμάνι σου, με την υπόσχεση να συνεχίσουμε το κοινό μας ταξίδι για μια αληθινή ζωή σαν

αληθινοί άνθρωποι, όπως μας είπες!

Έφυγε από τη ζωή η συντρόφισσα μας

Μαριέλλη Βιτάλη

οι νεκροί μας δεν τάχουν ανάγκη τα μεγάλα,τα πολλά,τα λόγια,

έχουν ανάγκη να τους κρατάμε εντός μας,

να κρατάμε τα όνειρα τους, τα ιδανικά τους, τις αξίες τους.

Η κηδεία θα γίνει τη Παρασκευή 2 Οκτώβρη, στις 11 το πρωί, στο νεκροταφείο Αγίου Μηνά Λεύκα, Πάτρα

Στη συνέχεια ακολουθεί το κείμενο σε απλή μορφή.

.

H δημοκρατία της Εργασίας

είναι η απάντηση στον Ολοκληρωτισμό  του Νεοφιλελευθερισμού

Oι εκλογές στις 4 Οκτώβρη διεξάγονται με τους χειρότερους όρους για την εργατική τάξη και το λαό.

Το πολιτικό σύστημα του νεοφιλελευθερισμού όχι μόνο απόφυγε την κατάρρευση και την αποδιάρθρωση που το απειλούσε, αλλά διατήρησε και την πολιτική πρωτοβουλία που αξιοποιεί για την επανίδρυση και την επανασυγκρότηση των κοινωνικοπολιτικών του μετώπων, χωρίς μάλιστα να εκθέσει καν τις εφεδρείες του.

Έτσι, το εξωκοινοβουλευτικό ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ επιτελείο που προωθεί ο Παπανδρέου, η κυβέρνηση «τεχνοκρατών» εθνικής ανάγκης που πρόβαλε ο Καρατζαφέρης υπό τον Λουκά Παπαδήμο(!!!), ο μεγάλος συνασπισμός Ν.Δ. – ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αντίστροφα, το μέτωπο Ν.Δ. – ΛΑ.Ο.Σ.(!!!), όλα κερδίζουν σταθερά έδαφος ως εναλλακτικές λύσεις στην «ΑΔΥΝΑΜΙΑ» των ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΩΝ κύριων πόλων του δικομματισμού, που μάλλον χρειάζονται γενικότερη αναδιαμόρφωση.

Η βαθειά και καθολική καπιταλιστική κρίση, τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού αντί να σαρώσουν τους διαχειριστές τους, μετατράπηκαν σε όπλα τους για την βάναυση και χυδαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ του λαού.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΣΥΜΜΕΤΡΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Ο Καραμανλής, Βοναπάρτης –φετίχ της κεντροδεξιάς από την αυλή του οποίου ξεκίναγε και κατέληγε για 5μιση χρόνια κάθε επιχείρηση διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας, εθισμένος στην διαχείριση της πολιτικής τρομοκρατίας ύψωσε και πάλι τη σημαία της, για τις εκλογές στις 4 Οκτώβρη.

Μετά την πολιτική τρομοκρατία των ασύμμετρων απειλών (ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ) στις εκλογές του 2007, στην πολιτική τρομοκρατία της οικονομικής κρίσης του 2009!

Ο Καραμανλής αρνήθηκε να γίνει ο ίδιος αλλά και η πλατφόρμα του περί μεσαίου χώρου αναλώσιμα, συνεχίζοντας μετά τις ευρωεκλογές την διαχείριση με τη μορφή της κοινοβουλευτικής δικτατορίας και με μόνο την κοινοβουλευτική στήριξη του Καρατζαφέρη. Απαίτησε γι’ αυτό την συνολική συμφωνία του πολιτικού συστήματος εκφρασμένη στην εκλογή προέδρου της δημοκρατίας πράγμα φυσικά ανέφικτο στη δοσμένη συγκυρία γι’ αυτό προσχώρησε ουσιαστικά στη στρατηγική της αδύναμης λύσης. Με σημαία την πολιτική τρομοκρατία της κρίσης, προκήρυξε εκλογές εξαναγκάζοντας ουσιαστικά τον Παπανδρέου να γίνει πρωθυπουργός!

Tα επιτελεία στρατηγικής της άρχουσας τάξης ελπίζουν όχι αβάσιμα, να χρησιμοποιήσουν τη σοσιαλδημοκρατία σαν γέφυρα, για την αποτελεσματικότερη διάταξη των δυνάμεων και των εφεδρειών του συστήματος, στις επικείμενες συγκρούσεις- εξεγέρσεις με την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΗΣ ΛΥΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η γραμμή της αδύναμης λύσης και αποσταθεροποίησης που ομολογημένα αποτελούν τη βασική πολιτική στόχευση της αριστεράς και στις εκλογές στις 4 Οκτώβρη, θα είχε νόημα:

1. Αν το σύστημα βρισκόταν στη φάση ανόδου και σταθεροποίησης, γιατί τότε η «αδύναμη λύση» θα διευκόλυνε τους οικονομικούς και κοινωνικούς αγώνες για αναδιανομή και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
2. Στη φάση της ύφεσης και εξέλιξης της κρίσης, διεκδικώντας με την πρόταση εξουσίας της την πρωτοβουλία των εξελίξεων και την εναλλακτική διέξοδο από την κρίση! Που πάμε και πως πάμε;

Η διαχείριση της εξέγερσης του ΔΕΚΕΜΒΡΗ έχει αποδείξει άλλη μια φορά ιστορικά ότι η γραμμή της αδύναμης λύσης που έχει αρχή και τέλος τον αθεμελίωτο τακτικισμό του πολιτικού εμπειρισμού, γυρίζει το εκκρεμές των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων σε αντιδραστική κατεύθυνση.

Η αριστερά μακριά από τη δημιουργική εξέλιξη του Μαρξισμού αλλά και του Λενινισμού σε επίπεδο θεωρίας και πολιτικής πράξης, αναφέρεται σχεδόν αποκλειστικά στους όρους ΔΙΑΝΟΜΗΣ.  Αυτονομεί μάλιστα την διανομή από το γενικότερο πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων και από τους όρους παραγωγής. Δίνει την εντύπωση ότι αντιλαμβάνεται τον κοινωνικό πλούτο συσσωρευμένο σε μια αποθήκη και μάλιστα με τη μορφή εισοδήματος που το μόνο πρόβλημα είναι ποιοι θα το μοιράσουν. Εγκλωβίζεται έτσι και υποτάσσεται στη βασική θέση του νεοφιλελευθερισμού που «αυτονομεί» πλήρως τις παραγωγικές δυνάμεις από τις κοινωνικές σχέσεις μόνο και μόνο για να επιβληθούν με ολοκληρωτικό τρόπο οι πρώτες στις δεύτερες. ΑΝΑΠΤΥΞΗ και ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ η γραμμή ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗΣ των καπιταλιστικών κοινωνιών για την «έξοδο» από την κρίση και μάλιστα χωρίς αντίπαλο:

Η υπεραπλούστευση των αντιφάσεων και αντιθέσεων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, η αγνόηση της εξέλιξης αυτών των αντιθέσεων στη φάση του νεοφιλελευθερισμού, οδηγεί στην υπεραπλούστευση των αντιφάσεων και των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο σ’ ένα γενικότερο μετασχηματισμό.

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Το επίπεδο κοινωνικοποίησης  κεφαλαίου και εργασίας  σε μορφή και περιεχόμενο από το νεοφιλελευθερισμό, επέφερε σοβαρές τροποποιήσεις σε ολόκληρο το οικοδόμημα της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Μέσα από τη χρηματιστηριακή λειτουργία της οικονομίας, η διαχείριση των μέσων παραγωγής υποκατάστησε την ιδιοκτησιακή σχέση ολοκληρώνοντας τον χαρακτήρα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω σ’ αυτά. Η γενική, αφηρημένη και απρόσωπη ατομική πρωτοβουλία είναι ο παντοδύναμος (κοινωνικοποιημένος) ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής. Αυτός ο  «κοινωνικοποιημένος» ιδιοκτήτης αντιλαμβάνεται σε σημαντικό βαθμό τη παραγόμενη υπεραξία από την εργασία όχι σαν αναπαραγωγική δύναμη της κοινωνίας, δηλ. κεφάλαιο, αλλά σαν εισόδημα. Με αυτά τα χαρακτηριστικά μπαίνει στη κυκλοφορία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, παράγοντας ασύμμετρες ανάγκες και ασύμμετρο καταναλωτισμό σε βάρος της εργασίας, για να διασφαλιστεί μέσα από αυτή την ασυμμετρία το μέγιστο κέρδος.

Στο επίπεδο της εργασίας οι τροποποιήσεις είναι το ίδιο σοβαρές. Η ικανότητα για εργασία, η εργατική δύναμη δεν είναι το εμπόρευμα του ελεύθερου ατομικού παραγωγού εργάτη με το οποίο συναλλάσσεται με το κεφάλαιο. Η εργασία και η ικανότητα για αυτή  τείνει να είναι μόνο το μέσο διεκδίκησης μιας θέσης από τον ατομικό εργάτη στον «κοινωνικοποιημένο» ιδιοκτήτη.

Μέσα από αυτή την επιχειρηματικοποιημένη κοινωνικοποίηση της εργασίας, την αντίφαση ανάμεσα στον ατομικό εργάτη παραγωγό και το συνολικό κοινωνικό εργάτη, ο νεοφιλελευθερισμός τη μετασχηματίζει σε βασική πλευρά της κύριας αντίθεσης κεφαλαίου εργασίας.

Η ιδεολογικοπολιτική υπεροχή του νεοφιλελευθερισμού ακόμη και στις συνθήκες διαλυτικής του κρίσης πρέπει να αναζητηθεί  ακριβώς σ’ αυτά. Ότι θέτει επί τάπητος -φυσικά με τους όρους του κεφαλαίου- την αναίρεση του νόμου της αξίας που η καπιταλιστική αναπαραγωγή έχει οδηγήσει στα ακραία όρια ισχύος του. Αυτά όμως είναι και τα όρια του καπιταλισμού, τα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού.

Σ’ αυτό η σοσιαλδημοκρατία δεν είδε τα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού αλλά την επανακατάκτηση του ιστορικού της ρόλου. Έτσι έγινε ο πιο φερέγγυος διαχειριστής του νεοφιλελευθερισμού στη περίοδο ανόδου του. Όμως για να συνεχίσει σ’ αυτό το ρόλο πρέπει να παραιτηθεί από τις ιδεολογικές και κοινωνικές της αναφορές δηλ. να αυτοκαταργηθεί .

Απέναντι σε αυτό η αριστερά, τριτοδιεθνιστική και νεοαριστερά στέκεται σχεδόν αμήχανη και μόνο μ’ ένα αγωνιστικό ακτιβισμό που εδράζεται είτε σ’ ένα ιδιότυπο φονταμενταλισμό, είτε στον αναρχοφιλελευθερισμό.

ΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ  ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ

Ανάλογα προς την οικονομική βάση διαμορφώνεται και το εποικοδόμημα, το νεοφιλελεύθερο, χρηματιστηριακό κράτος.

Τα πολιτικά όργανα εξουσίας αλλά και ολόκληρη η πυραμίδα της διοίκησης και των διαφόρων κέντρων εξουσίας, λειτουργούν σαν εκτελεστές, διαχειριστές των πολιτικών αποφάσεων των μάνατζερ, που ορίζονται από τον συνολικό «κοινωνικοποιημένο» ιδιοκτήτη που ακούει στο όνομα χρηματιστήριο.

Οι αρχές, οι θεσμοί και οι λειτουργίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εξαντλούνται στην επιβολή –«εκλογή» μιας ΥΠΑΤΗΣ – φετιχοποιημένης εξουσίας με μόνο ρόλο την νομιμοποίηση του συστήματος εξουσίας των μάνατζερ και του παράκεντρου κράτους τους.

Από τον Ομπάμα και τον Μπερλουσκόνι μέχρι τον Πούτιν, τον Σαρκοζί και τον Καραμανλή σήμερα, τον Παπανδρέου αύριο, ο βοναπαρτισμός επανέρχεται με σύγχρονη και πιο ολοκληρωμένη μορφή στην ιστορία.

Όμως η καπιταλιστική κρίση όχι μόνο δεν είναι αναστρέψιμη ακόμη και με την ακρότατη μορφή διαχείρισης του νεοφιλελευθερισμού, αλλά σχεδόν ούτε διαχειρίσιμη.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Ο κόσμος το 2011- φάση ανάκαμψης- θα κληθεί να ξεκινήσει πολύ πιο πίσω από το 2008, για να φτάσει σε αυτό χωρίς βέβαια μεσολάβηση άλλης κρίσης το 2015 μέσα από μια πορεία θανάσιμων ανταγωνισμών για την αναδιάταξη του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας.

Στα πλαίσια αυτά η άρχουσα τάξη της χώρας προσπαθεί να υπερασπιστεί τη θέση της στην Ε.Ε. και τη ζώνη του «ευρώ» εξοντώνοντας την εργατική τάξη και το λαό.

Αν τα συμφέροντα της απαιτήσουν μια διαφορετική θέση, δεν θάχει κανένα ενδοιασμό να οδηγήσει τη χώρα και το λαό στην εσχάτη πτώχευση, την εξαθλίωση, τον φασισμό χειραγωγώντας το λαό με τη τρομοκρατία της κρίσης, τον εθνικισμό και το ρατσισμό . Αυτά τα σχέδια θέλει να εξυπηρετήσει και μέσα από τη πολιτική διαδικασία των εκλογών στις 4 Οκτώβρη.

Η  ΔΙΕΞΟΔΟΣ  ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  ΤΗΣ  ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Την εναλλακτική πρόταση διεξόδου δεν την επικαιροποιούν μόνο οι εκλογές, την καθιστά αναγκαία η κρίση και η εξέλιξη της.

Η αποκατάσταση των αξιών της εργασίας, η αποκατάσταση των αρχών και λειτουργιών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η προοδευτική μετεξέλιξη και ενίσχυση της με αμμεσοδημοκρατικούς θεσμούς σ’ όλα τα επίπεδα άσκησης και έλεγχου της εξουσίας πρέπει να είναι οι άμεσοι στόχοι κατάκτησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος συγκροτημένου σ’ ένα ενιαίο μέτωπο κοινωνικών αγώνων.

Στις εκλογές στις 4 Οκτώβρη ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΑ όχι γιατί είναι φορέας σήμερα αυτής της εναλλακτικής διεξόδου. Αντίθετα μάλιστα παρουσιάζει ιστορική υστέρηση και λειτουργεί πολυεπίπεδα σαν φορέας αποφόρτισης των αστικών πολιτικών αντιθέσεων. Όμως η Aριστερά είναι και θα παραμείνει αιχμάλωτη των ιστορικών, ιδεολογικών και κοινωνικών της αναφορών, στις οποίες επιμένει. Μέσα από αυτές τις αναφορές  μπορεί και πρέπει να τροφοδοτηθεί η πορεία προς ένα συνολικό κοινωνικό μετασχηματισμό, να κατακτηθεί και να οικοδομηθεί  η δημοκρατία της εργασίας.

ΕΡΓΑΤΙΚΟ   ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ   ΜΕΤΩΠΟ