“Η ΑΛΛΗ Πλευρά” Τευχος 3ο

View this document on Scribd

Πατήστε More->Save Document για να αποθηκευσετε το τεύχος (~13ΜΒ)

44 χρόνια μετά τη δολοφονία του ΣΩΤΗΡΗ ΠΕΤΡΟΥΛΑ

Μάρτυρες ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια του, μάς καλούνε

44 χρόνια μετά.. ΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ και ΤΙΜΗΣ

Σωτήρη Πέτρουλα,

σε πήρε ο Λαμπράκης σε πήρε η Λευτεριά

Γεννήθηκε το 1943 στη Μάνη από εργατική οικογένεια, η οποία αναγκάσθηκε να μετακομίσει στην Αθήνα, ύστερα από διώξεις, την περίοδο του εμφυλίου. Από πολύ μικρός ήταν ευαισθητοποιημένος γύρω από τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα και για το λόγο αυτό οργανώνεται στη Νεολαία Ε.Δ.Α.
Σα μαθητής φοίτησε σε νυχτερινό σχολείο στην Εμπορική Σχολή στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για το λόγο αυτό πέτυχε την εισαγωγή του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. το 1960 με υποτροφία.
Στα φοιτητικά του χρόνια εξελίχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας Ε.Δ.Α. Πρωταγωνίστησε στα κινήματα της Ελληνικής νεολαίας για τη Δημοκρατία. Για πολιτικούς λόγους αποβλήθηκε για έναν χρόνο από τη σχολή.
Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. ερχόταν σε σύγκρουση με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια με κύριο εκφραστή την Ε.Κ.Ο.Φ. (γνωστός πρωτεργάτης της ο Μιλτιάδης Έβερτ), καθώς και με το Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.
Στα γεγονότα των Ιουλιανών του 1965 πρωτοστάτησε μέσα από το κίνημα του 114 για Δημοκρατία και Ελευθερία.

(Εδώ να θυμίσουμε ότι μετά την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου ο Βασιλιάς δίνει διερευνητική εντολή στο Νόβα για σχηματισμό κυβέρνησης. Υπουργός Δημόσιας Τάξης ορίστηκε ο Τούμπας ενώ ο Μητσοτάκης ορίστηκε Υπουργός Συντονισμού).
Και τη μοιραία νύχτα της 21ης Ιουλίου χτυπημένος συλλαμβάνεται από αστυνομικούς στις 10:00 το βράδυ στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α’ Βοηθειών στην Γ’ Σεπτεμβρίου όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Αυτόματα εκτυλίσσεται μια λυσσαλέα προσπάθεια γρήγορης ταφής -πριν καν ανατείλει ο ήλιος- και απόκρυψης της αλήθειας.

Ωστόσο τα ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες θανάτου του παραμένουν αναπάντητα 44 χρόνια μετά :

• Που βρισκόταν ο Πέτρουλας από τις 10:00 μ.μ. που τον παραλαμβάνει η κλούβα μέχρι τις 3:00 π.μ. που δηλώνεται στο Σταθμό Α’ Βοηθειών ;
• Είναι τυχαίο ότι αστυνομικοί με στολές γιατρών διαπίστωσαν το θάνατό του ;
• Γιατί επιδίωξαν την ταφή του κρυφά από τους δικούς του και πριν ανατείλει ο ήλιος;
• Γιατί δεν επέτρεψαν σε γιατρούς της οικογένειας Πέτρουλα να κάνουν νεκροψία;
• Η επίσημη κρατική ιατροδικαστική εκδοχή κάνει λόγο για θάνατο από ασφυξία λόγω δακρυγόνου. Πώς όμως εξηγούνται τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό; Μήπως ήθελαν να καλύψουν τις μελανιές από πιθανό στραγγαλισμό;
• Είναι αλήθεια ότι είχαν εκδοθεί και αεροπορικά εισιτήρια προκειμένου να φυγαδευτεί ο νεκρός και να πεταχτεί στη θάλασσα σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μάνας;
• Είναι αλήθεια πως είχαν αφαιρεθεί από το νεκρό ο εγκέφαλος και τα πνευμόνια πράγμα που θα αποδείκνυε την πραγματική αιτία θανάτου; Η εκταφή πάντως, όπως μαρτυρεί η Μάνα, απέδειξε πως το κρανίο του Πέτρουλα είχε δεχθεί ραφή από χειρουργική επέμβαση.

Η ιστορία μετά από 44 χρόνια ζητάει επιτέλους να καλύψει τα κενά της…

Ιουλιανά 1965

Bρισκόμαστε στον Ιούλιο του 1965. Περίοδος έντονων πολιτικών ζυμώσεων και αναταραχών.

Περίοδος όπου η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αμφισβητείται στην άσκηση των καθηκόντων της από το νέο βασιλιά Κωνσταντίνο. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου αντιλαμβανόμενη τον ανακτορικό ρόλο που παίζει ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Π. Γαρουφαλιάς, ζητά την αντικατάστασή του, αλλά παρεμποδίζεται από τον Κωνσταντίνο, που δεν υπογράφει το αντίστοιχο Βασιλικό Διάταγμα. Πρωθυπουργός και Βασιλιάς ανταλλάσσουν πέντε επιστολές, όπου, τελικά διαπιστώνεται, ότι η κυβέρνηση τελεί υπό βασιλική κηδεμονία. Ο Γ. Παπανδρέου δεν αποδέχεται τον εξευτελισμό και στις 15 Ιουλίου παραιτείται. Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους εκδηλώνοντας την πίστη του στην νόμιμη κυβέρνηση του (την οποία είχε εκλέξει 1,5 χρόνο πριν, τον Φλεβάρη του ‘69 με 52,72% και 171 έδρες). Ταυτόχρονα στα ανάκτορα αναζητούνται βουλευτές από την Ένωση Κέντρου για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Είναι οι λεγόμενοι αποστάτες, που θα καταφέρουν να πάρουν από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης, το Σεπτέμβρη, αφού έχουν ήδη προηγηθεί δύο αποτυχημένες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης. Όλο αυτό το διάστημα της αυλικής συνταγματικής εκτροπής, ο λαός βρίσκεται κάθε νύχτα στους δρόμους, δίνοντας με δυναμισμό τη δική του μάχη υπέρ της Δημοκρατίας. Σε εκείνες τις πρώτες διαδηλώσεις και συγκεκριμένα το βράδυ της 21ης Ιουλίου 1965 βρίσκει το θάνατο ο φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, Σωτήρης Πέτρουλας. Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι εκείνη την περίοδο δημιουργείται το κίνημα του “114″ (ένα, ένα, τέσσερα), που αναφέρεται στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος “Η τήρησις του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων” και αντιπροσώπευε το αίσθημα του λαού για Δημοκρατία, ενάντια στις παρεμβάσεις του Παλατιού.

Η δολοφονία

Ήταν συγκεντρωμένοι στα Προπύλαια, με τις σημαίες, τα λάβαρα και τα πανώ τους, σκεπάζοντας κατάστρωμα και πεζοδρόμια, δέκα χιλιάδες αγόρια και κορίτσια, ο ανθός του τόπου, η ελπίδα του αύριο.

Χιλιάδες στόματα ζητούσαν με μια φωνή “Εξω οι δούλοι της Αυλής. Κάτω οι προδότες. Δημοκρατία”.Άξαφνα η λαοθάλασσα έπιασε να βαδίζει αργά, πυκνή και τρικυμισμένη για την οδό Κοραή ή ν’ ανεβαίνει την Πανεπιστημίου προς την πλατεία Συντάγματος.
Ένα κορίτσι φώναξε: “Στη Σταδίου ρίχνουν αέρια, τα τέρατα!”. Κι άρχισε ο πανικός. Την ίδια στιγμή, από πολλές μεριές, μεγάλες ομάδες αστυνομικών ρίχνονταν πάνω στα πλήθη που σκορπούσαν, και τυφλά μανιασμένα κατέβαζαν πάνω στα κεφάλια τους τα κλομπς. Όποιος έπεφτε χάμω δεν εύρισκε λύπηση. Τον κλωτσούσαν, τον ποδοπατούσαν μες τους καπνούς των δακρυγόνων.

“Τούμπα δολοφόνε, Μητσοτάκη Αλ Καπόνε”

“Η Αθήνα καίεται, κατάρα στους προδότες”

Σα μακρινός απόηχος έφταναν οι κραυγές των σπουδαστών, πότε από την Ομόνοια, πότε από την Ακαδημίας, πότε από το Σύνταγμα. Είχαμε πράγματι σκοτωμένους; Γιατί αυτή η βάρβαρη επίθεση, αφού η συγκέντρωση διαλυόταν ειρηνικά; Ήταν η αντεκδίκηση της Δεξιάς στη θριαμβευτική κάθοδο του Παπανδρέου προχτές;
Τίποτε, είχαμε ξαναμπεί στον αστερισμό του παρακράτους και της τρομοκρατίας, το ίδιο που πριν δύο χρόνια δολοφόνησε τον Λαμπράκη. Πάνω από τη χαμένη άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο.

“…Εκείνο το βράδυ μου τηλεφώνησε πως θα αργούσε. Ασυναίσθητα προέτρεψα τ’ αδέρφια του να φάνε και να ξαπλώσουν. Όμως εκείνα τον περίμεναν. Περιμένοντάς τον, λαγοκοιμήθηκα. Ξάφνου το κουδούνι χτύπησε δαιμονισμένα. Ήταν από την χωροφυλακή. Τι να ήθελαν τέτοια ώρα Παναγιά μου; Ρωτούσαν για το Σωτήρη.
- Μέσα είναι, κοιμάται και τρέχω αλαφιασμένη προς το δωμάτιό του. Η θέα του άδειου κρεβατιού μου πάγωσε την καρδιά. Κάτι κακό συμβαίνει.

- Μην πανικοβάλλεστε. Τον έχουν λίγο χτυπημένο σε νοσοκομείο. Να μην διανοείστε ότι θα κάνετε ρούπι από εδώ.

- Μου πήρατε το παιδί και μας κρατάτε και κρατούμενους άθλιοι.

- Πάρτε το όπως θέλετε. Από εδώ δε θα το κουνήσετε.

Σαν αγρίμι στο κλουβί, πληγωμένη από το να μην μπορώ να δω τ’ αγόρι μου. Η ώρα προχώρησε. Αυτή τη φορά άνθρωποι της ΕΔΑ πέρασαν το κατώφλι του ανήσυχου σπιτιού. Έκαναν πως δε γνώριζαν, όμως το κακό το μήνυσαν στον άνδρα μου. Εγώ αγνοούσα τα πάντα.

Σε λίγο η Αστυνομία μας οδηγεί στην Ασφάλεια. Τέτοια εντολή είχαν. Τίποτα παραπάνω. Μα πως να ησυχάσω στο τζιπ; Να σου στερούν το ακριβοπαίδι σου, να μην ξέρεις που βρίσκεται το σπλάχνο σου, πως να είναι, χτυπημένος, μονάχος;

- Που μας πάτε επιτέλους; Δεν φτάνει που μας πήρατε το παιδί, μας θέλετε και κρατούμενους;
Στο τμήμα, μας φέρανε γλυκό. Ακούς γλυκό κανταΐφι στις 04:00 τα μεσάνυχτα. Εγώ δε θέλω γλυκό, τους λέω, τρίψτε το στα μούτρα σας, εγώ θέλω το γιο μου. Αρπάζω όποιον βρίσκω μπροστά μου και λέω: βρε παλιόσκυλα, σκοτώνετε τα παιδιά του λαού με πενταροδεκάρες. Μάνα δε σας γέννησε κι εσάς, μάνα δεν κλαίει για σας;

Την ίδια ώρα στο γραφείο του Καραμπέτσου (αρχηγός Αστυνομίας) πιέζουν τον άντρα μου να υπογράψει ότι ήταν ατύχημα.

Και υπογράφει…

Φόνος εκ προ μελέτης

-Είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε τα έξοδα της κηδείας.
Παιδί μου, λεβέντη μου, αηδόνι και λιοντάρι.
Κακούργοι, καταραμένοι να’ στε..”

- Σκότωσαν το Σωτήρη.

-Τον πήγαν στο Νεκροτομείο. Οι μπάτσοι έχουν ζώσει την περιοχή και δεν αφήνουν κανένα να πλησιάσει.
“…Κάποιος, ευλογημένος να’ ναι, κρυφά μου μηνύει να τρέξουμε στην Κοκκινιά. Σκοπεύουν να τον θάψουν μόλις βγει ο ήλιος. Τρέχουμε. Ένα μικρό γεροντάκι, παπάς, μας πλησιάζει. Μας δείχνει τον τάφο που πριν λίγο επιχείρησαν να θάψουν το Σωτήρη μου.

- Χριστιανική κηδεία στις 01:00 τα μεσάνυχτα. Δεν έχετε επιτέλους ούτε ιερό ούτε όσιο; Πριν βγει ο ήλιος μου ζητάτε λειτουργία; Ούτε οι Γερμανοί δεν το αποτόλμησαν. Αντίχριστοι. Είχε αντιδράσει καθοριστικά ο παπάς…”

- Το πτώμα του Σωτήρη εξαφανίστηκε από το Νεκροτομείο. Απαγωγή νεκρού, για φαντάσου !

Ο Μίκης όμως μαζί με Μπριλλάκη, Νεφελούδη, Ηλιόπουλο, κινούνται δραστήρια για να σταματήσουν την ταφή και να γίνει νεκροψία με την παρουσία γιατρών της οικογένειας. Διότι λένε υπάρχουν πληροφορίες πως ο Σωτήρης στραγγαλίστηκε. Όλοι στο Νεκροταφείο της Κοκκινιάς.

“…Καψάσκης προς Τούμπα: Κύριε υπουργέ, παραιτούμαι, είμαι εγκλωβισμένος από δικηγόρους. Ο Ηλιόπουλος παίρνει βίαια το ακουστικό.

- Θέλουμε το νεκρό μας στο σπίτι.

- Και που θα τον θάψετε;

- Στον κήπο μου δολοφόνοι, αρκεί να μας τον δώσετε. Να τον χαρώ για τελευταία φορά. Έστω και σιωπηλό.

- Τ’ ακούς Τούμπα; λέει η Μάνα. Φοβάστε το Σωτήρη μου ακόμα και νεκρό;

- Πάρτε τον λοιπόν αλλά να ξέρετε κ. Ηλιόπουλε ότι αναλαμβάνετε ευθύνες για οτιδήποτε κι αν συμβεί. (απόκριση Τούμπα)

- Εγώ δεν υπογράφω συναλλαγματικές. Ο λαός κλαίει το νεκρό του. Εσείς να προσέχετε πως πορεύεστε…”
Μέσα από τις πικροδάφνες μια καθαρή φωνή, γεμάτη οργή και σπαραγμό, έπιασε το μοιρολόι.

Αχ και δεν τους έδωνες μιλιά,
τι δεν εμπόρας καψερό,
είχες τη σφαίρα στο λαιμό,
κι αδέρφι, ω αδέρφι, αδέρφι.
Ο Σωτήρης ζει. Κάτω οι δολοφόνοι. Ένα ένα τέσσερα.

Λίγο πριν από τις δύο το πτώμα του Πέτρουλα μπήκε στο Νεκροτομείο. Στο μεταξύ είχαν φτάσει κι οι δικοί του. Όταν η μάνα του αντίκρισε τους αστυνομικούς ξέσπασε σε λυγμούς. Καθάρματα. Τι σας έκανε το παιδί μου και το σκοτώσατε;

Πέστε μου, δολοφόνοι. Γιατί σκοτώσατε το Σωτήρη μου;

Ψηφίσματα, διαμαρτυρίες, τηλεγραφήματα. Η Ελλάδα σειέται απ’ άκρη σ’ άκρη. Οι επαρχίες δεν πάνε πίσω από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Δημοτικά Συμβούλια, οργανώσεις, σύλλογοι, συνδικάτα, ενώσεις, οι πάντες.
Η γενική επιφυλακή της Αστυνομίας συνεχίζεται. Πότε θα γίνει η κηδεία κι από που.

Η σκιά του καπνοκοπτήριου πλάκωνε το χαροκαμένο σπίτι, σου καταπλάκωνε και την ψυχή. Το άχαρο κτίριο, με τα σπασμένα τζαμοπαράθυρα θα μπορούσε να είναι το σύμβολο της εγκατάλειψης και της μιζέριας αυτής της φτωχογειτονιάς.

Είχαν τοποθετήσει χάμω το λείψανο μέσα σε φέρετρο με κρυστάλλινες πλευρές ένα ξανθό παλικάρι ψηλό, ένα μέτρο και ογδόντα, είκοσι τριών χρονών λεβέντης πάνω στην καλύτερη ώρα του. Από πάνω του, ορθοί με σφιγμένα δόντια, ο πατέρας, ο αδερφός και δυο άλλοι συγγενείς ή χωριανοί.

Ο χώρος γύρω από το σπίτι γέμιζε νεολαίους, που είχαν πει το τελευταίο χαίρε, μα δεν έφευγαν. Περίμεναν εκεί, και όλη τους η στάση έδειχνε πως θα έδιναν μάχη και θα γινόταν σκοτωμός, αν η αστυνομία επιχειρούσε κι άλλη απαγωγή.

Μέσα στο πλήθος μπορούσες να διακρίνεις πολλούς μυστικούς με πολιτικά. Τους αναγνώριζες από το ύφος, το άγαρμπο κόψιμο της φορεσιάς και πιο πολύ από τα μαύρα μυτερά σκαρπίνια τους.

Κάποιος έριξε την ιδέα να καθίσουμε χάμω σταυροπόδι. Σε λίγο δεν έβλεπες ως ψηλά τον ανήφορο παρά μόνο τους μυστικούς όρθιους. Ήταν κωμικοί στην αμηχανία τους, κοιτάζονταν, πολλοί κάθισαν κι άλλοι έκαναν πως φεύγουν πίσω από το καπνοκοπτήριο.

Κάποιος έπιασε να τραγουδάει από τον Επιτάφιο. Είχε ζεστή σωστά βαλμένη φωνή.

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη, γιε, που
αγάπαγες…

Τριακόσια στόματα πήραν χαμηλόφωνα το σκοπό, που υψώθηκε πάνω από τα κεφάλια μας και πέρα από τη φτωχογειτονιά. Τα νιάτα θρηνούσαν τον λεβέντη τους και τη χαμένη άνοιξη, με λόγια που σε σφάζανε.

…και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης.
Η Ματθίλδη έβαλε το χέρι της μέσα στη φούχτα μου. Σουρούπωνε. Ο αέρας μύριζε δυνατά γαρίφαλα και νάρκισσους. Κοίταξα γύρω μου κι είδα πολλά ζευγάρια να κάνουν τη χειρονομία της Ματθίλδης.

Άνοιξη, άνοιξη της νιότης και του κόσμου, μαχαιρωμένη άνοιξη, ως πότε πιά;

Το πλήθος συνέχιζε να φτάνει, καθένας έβρισκε λίγο χώρο και καθόταν αθόρυβα. Ο κύκλος απλωνόταν. Όταν είπαν το στίχο:

και τώρα εσβήστης κ’ έσβησε το φέγγος κ’ η φωτιά μας

ακούστηκε ένας πλατύς αναστεναγμός κι έγινε σιωπή.

Κι ο κόσμος να έρχεται, να μη σταματάει. Χιλιάδες φωνές είχαν πάρει τον Επιτάφιο και χαμηλά – χαμηλά τον τραγουδούσαν. Άκουες λυγμούς κοριτσιών, έβλεπες γέρους να κλαίνε μέσα στο μαντήλι τους.
Σα να πέρασε τις χιλιάδες που ξαγρυπνούσαν ένα κύμα καινούριου σφρίγους. Τα κορμιά στυλώνονταν: “Νικήσαμε!”. “Σιγά, σεβαστείτε το νεκρό!”. “Ο Σωτήρης νίκησε, ο Σωτήρης ζει!”.

Η Μαλτθίδη μου πίεζε την παλάμη πάνω στην καρδιά της: “Μπράβο του! Κι αυτή τη μάχη την κέρδισε, ακόμη και νεκρός!”.

Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία.

Εικοσιπέντε χιλιάδες συγκεντρωμένοι από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σε ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο.

- Ο Σωτήρης ζει !

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο.

Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με το Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη.

Σωτήρη Πέτρουλα αηδόνι και
λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.
Σωτήρη Πέτρουλα
σε πήρε ο Λαμπράκης,
σε πήρε η Λευτεριά.

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα
οδήγα το Λαό σου,
οδήγα μας μπροστά.

Η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι όταν είδα τον πατέρα του ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, τον άκουσα να λέει:
“Αδέρφια του παιδιού μου… Ο Σωτήρης ζει… Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού… Ο Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε… Δεν θέλω να κλαίτε… Εμπρός στον αγώνα για τη Δημοκρατία…”

Κι έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν πέθανε.

Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί, τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο ένα κενό…Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα, που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

… τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι αντηλαλήσαν τα συνθήματα:

- Ενότητα.
- Ο στρατός με τον λαό.

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.
“Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και λαμπρή.
Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μετατράπηκε σε ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί.

Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας.“

(Τα πλάγια γράμματα είναι μαρτυρίες της ίδιας της μητέρας του.) Τα όσα διαβάσατε ήταν μια πρώτη προσέγγιση στην ιστορία, το έργο και τη θυσία του Σωτήρη Πέτρουλα. Πηγές μας ήταν οι δικοί του άνθρωποι η Μάνα του Σωτήρη και ο αδερφός του Παναγιώτης, συνδικαλιστές της ΑΣΟΕΕ την περίοδο 1974-75 το βιβλίο η “Χαμένη Άνοιξη” του Στρατή Τσίρκα, απ’ όπου και τα αποσπάσματα στις σελίδες 4 – 6,  η εφημερίδα “ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ” της Πέμπτης 15 Ιουλίου 1993 . Αφιέρωμα του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ .

Ο χρόνος δεν μπορεί να απαλύνει τη μνήμη, αλλά να χαράξει την αγωνιστική συλλογική μνήμη για να μη χαθεί άλλη άνοιξη.

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ,

ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΕΙΧΝΕΙ

ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ    ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ    ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ

Ψηφίζουμε για ένα ενιαίο μέτωπο κοινωνικών αγώνων

Το ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ σε φάση ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ

Καραμανλής: «ΕΓΩ»  η  «Καρατζαφέρης και ΕΓΩ»

Το ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ  σε φάση  ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ

Η πολιτικά μεθοδευμένη σε διαδικασίες και περιεχόμενο ΛΗΞΗ της παρούσας ΣΥΝΟΔΟΥ της ΒΟΥΛΗΣ (ΔΙΑΚΟΠΗ εργασιών μπορούσε να υπάρξει χωρίς λήξη της ΣΥΝΟΔΟΥ, π.χ. ΠΑΣΧΑ) από την Βοναπαρτική εξουσία του Μαξίμου με την έκδοση προεδρικού διατάγματος τη νύχτα της παρασκευής  χωρίς να ερωτηθεί έστω και τυπικά η Βουλή, συνιστά:

·         Πράξη θεσμικής  εκβίασης της ανώτατης πολιτειακής αρχής την οποία εκθέτει ανεπανόρθωτα ως μπαίγνιο των επικίνδυνων πολιτικών σχεδιασμών του αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα ότι η Προεδρία της Δημοκρατίας ενσωματώθηκε άμεσα στο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού ειδικά μετά το 1994 (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-πρόεδρος δεξιός, κυβέρνηση Ν.Δ.-πρόεδρος ΠΑΣΟΚ).

·         Κατάργηση πλήρως του πολιτικού χαρακτήρα της Βουλής και των πολιτικών λειτουργιών της ως ανώτατου αντιπροσωπευτικού νομιμοποιητικού οργάνου και ελέγχου των εξουσιών

·         Παραμερισμό και αχρήστευση προκαταβολικά των συνταγματικών λειτουργιών   της δικαστικής εξουσίας που αναγκαστικά και αναπόφευκτα θα οδηγούσαν στην πλήρη πολιτική αλλά και τυπικά θεσμική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης.

·         Καταστρατήγηση κάθε στοιχειώδους αρχής και λειτουργίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Για όλους αυτούς τους λόγους η πραξικοπηματική λήξη της συνόδου της Βουλής συνιστά καθ’ ολοκληρίαν ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ και σωστά καταγγέλθηκε ως τέτοια.

Όμως συνταγματική εκτροπή είναι δυνατή είτε με όρους άμεσης και ωμής δικτατορίας, είτε με όρους εξαιρετικά ευρείας συναίνεσης  από το πολιτικό σύστημα και τις πολιτειακές αρχές ή τουλάχιστον αδρανοποίησής τους. Μια ολόκληρη κοινωνία και ένα πολιτικό σύστημα αιχμαλωτίζονται από έναν υπόδικο κατά τη πλειοψηφία της βουλής κυβερνητικό βουλευτή, που μπλοκάρει όλους τους θεσμούς και τις λειτουργίες του αστικοκοινοβουλευτισμού. Η κατάσταση γίνεται γελοία και ταυτόχρονα επικίνδυνη!

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ  ΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ;

1.Τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και ειδικά η αριστερά έπρεπε έγκαιρα (νωρίτερα και από την υπόθεση ΠΑΥΛΙΔΗ) να είχαν προειδοποιήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας καλώντας και καλύπτοντας την να εξαντλήσει τις θεσμικές της αρμοδιότητες για την υπεράσπιση της συνταγματικής και δημοκρατικής τάξης.

Να καλέσουν το λαό σε αγώνα για την δημοκρατική τάξη και ομαλότητα μετά τη πολιτική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης μέσα στην ίδια τη Βουλή στην υπόθεση Βατοπεδίου, με την αποχώρηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Αντί γι’ αυτά οχυρώθηκαν αμυνόμενοι στην ψευδεπίγραφη ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ που ουσιαστικά επιστράτευσε και εξουσιοδοτούσε την ποινική διαδικασία για να λύσει κορυφαία κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα. Διάλεγαν εισαγγελείς για να τους εκχωρήσουν τις δικές τους πολιτικές αρμοδιότητες!!!

2. Η προεδρία της δημοκρατίας μέσα στις συνθήκες αυτές με την κυβέρνηση καταδικασμένη 4 φορές μέσα στην ίδια τη Βουλή,(τρεις αποχωρήσεις και μια ψηφοφορία ΠΑΥΛΙΔΗ) είχε απόλυτο θεσμικό δικαίωμα πριν την υπογραφή του προεδρικού διατάγματος να ζητήσει (θεσμικά) μέσω της κυβέρνησης την ενημέρωση και την γνώμη της Βουλής για την λήξη της Συνόδου. Αν η κυβέρνηση το αρνιόταν, να καταφύγει ακόμη και στην έσχατη θεσμική του αρμοδιότητα. Να παραιτηθεί με διάγγελμα προς το λαό για την υπεράσπιση του συντάγματος και της Δημοκρατικής τάξης.

3. Ο πρόεδρος και το προεδρείο της Βουλής (εκτός αν καταργήθηκαν και αυτό με το ίδιο διάταγμα!) είχαν θεσμική υποχρέωση να ζητήσουν και να προκαλέσουν σύγκληση της ολομέλειας με το ερώτημα της λήξης της συνόδου ή της απλής διακοπής των εργασιών. Ήταν το ελάχιστο για την υπεράσπιση του ρόλου και της θέσης της Βουλής στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έστω και στην παρακμιακή  αστικοκοινοβουλευτική μορφή της.

4. Όλες οι κορυφαίες κοινωνικές οργανώσεις της εργατικής τάξης και του λαού να καταδικάσουν και να κινητοποιηθούν για την υπεράσπιση των δημοκρατικών συνταγματικών εγγυήσεων που πλήττονται βάναυσα από την πραξικοπηματική τύποις και ουσία λειτουργία της κυβέρνησης.

Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η πεντάχρονη διαχείριση της κεντροδεξιάς με τελευταία και κορυφαία της πράξη την συνταγματική εκτροπή, έχουν φέρει την χώρα σε κατάσταση ανάλογη της δημοκρατίας της Βαϊμάρης την περίοδο της τελικής εφόδου του εθνικοσοσιαλισμού στην εξουσία.

Μπορεί με την ενέργεια της αυτή να εκτέθηκε και η ίδια η κυβέρνηση ότι αποτελεί  ολοκληρωτικά και αποκλειστικά όργανο του παράκεντρου κράτους της οικονομικοπολιτικής διαπλοκής. Όμως λειτούργησε και λειτουργεί για λογαριασμό ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, των θεσμών του και της κρίσης του.

Αυτό ακριβώς επιχειρεί να μετατρέψει σε πολιτική δυναμική του ο Καραμανλής.

Απέναντι σ΄ ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα αναποτελεσματικό, διαβρωμένο και επικίνδυνο, το επιτελείο του Μαξίμου προβάλλει την εικόνα του αποφασισμένου και ακέραιου Βοναπάρτη ο οποίος υπονομεύεται και από το ίδιο το διεφθαρμένο κόμμα του και στον οποίο δεν μένει τίποτε άλλο από την σπάθα του για να αντιμετωπίσει την κρίση από την οποία κινδυνεύει ο λαός και η χώρα!

Ο αιχμάλωτος της διαφθοράς, ο αρχιτέκτονας της κρίσης, ο δημοσιοσχεσίτης πρωθυπουργός επιχειρεί να κάνει την διαλυτικότητα της διαχείρισης του πολιτική δυναμική για τον ίδιο και το πολιτικό μέτωπο «δεξιάς – ακροδεξιάς» που προωθεί για να στηρίξει την όποια πολιτική του πρωτοβουλία μετά τις ευρωεκλογές.

Η άξεστη χυδαιότητα των παπαγάλων της διαπλοκής, οι στρατιές των πρετεντεραίων, η δημοσκοπική βιομηχανία που παράγει μαζικά φασισμό μέσα από το μανιπουλάρισμα της συγκυρίας, σίγουρα είναι το οπλοστάσιο που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί το δίκοχο του Βοναπάρτη του Μαξίμου.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

Όμως ούτε τα παραπάνω θα έφταναν αν δεν είχε τη στήριξη – ενεργητική και παθητική -ολόκληρου του πολιτικού συστήματος που καταγράφεται ως δικομματισμός και ο οποίος στην ολοκληρωμένη παρακμιακή του εξέλιξη μετά το 1994, έχει ενσωματώσει κάθε κοινωνικό και πολιτικό θεσμό του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Όλους αυτούς τους θεσμούς όχι μόνο τους χρησιμοποίησε, αλλά και τους ανάλωσε καθιστώντας την κοινωνία αιχμάλωτη και ανυπεράσπιστη στις επιθέσεις των πιο ακροδεξιών, ρατσιστικών και φασιστικών δυνάμεων που προβάλλουν ηγεμονικές βλέψεις τόσο στο κοινωνικό όσο και το πολιτικό επίπεδο, τροφοδοτώντας την κρίση και την διαλυτικότητα.

Δικομματισμό δεν συνιστούν  μόνο τα δύο κύρια αστικά κόμματα. Ο δικομματισμός έχει διαμορφωθεί σε ολοκληρωμένο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που βασίζεται σε δύο αλληλοσυμπληρούμενες προϋποθέσεις:

α. Τον αποκλεισμό της κοινωνίας από την πολιτική

β. Στην έλλειψη εναλλακτικής προοδευτικής διεξόδου διαχείρισης της συγκυρίας   προς ένα ριζοσπαστικό δημοκρατικό κοινωνικό μετασχηματισμό.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Τουλάχιστον τρεις φορές το εργατικό και λαϊκό κίνημα σαν κοινωνική αντιπολίτευση έθεσε ζήτημα ανατροπής της κεντροδεξιάς, Ασφαλιστικό, άρθρο 16, νέα Δεκεμβριανά).

Και τις τρείς φορές  η κοινωνική αντιπολίτευση υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση όχι από την κυβέρνηση, αλλά από την πολιτική αντιπολίτευση που άφησε πολιτικά ακάλυπτο το λαϊκό κίνημα και υπονόμευσε τη συγκέντρωση δυνάμεων στο μέτωπο της πολιτικής του σύγκρουσης με την κυβέρνηση.

Η ανατροπή της κυβέρνησης και η ανάσχεση του νεοφιλελευθερισμού φαίνεται να ήταν ασήκωτο πολιτικό βάρος για την αντιπολίτευση!.

Το ΠΑΣΟΚ αν και αναμασάει επί μια πενταετία την καραμέλα των εκλογών, ούτε μια φορά δεν κάλεσε το λαό να αγωνιστεί για τα δικαιώματά του. Αντίθετα κατάγγελνε τους αγώνες που έβγαιναν έξω από τα κοινοβουλευτικά θέσμια της δημοκρατίας των Βατοπεδινών και της SIEMENS. Με τον Πάγκαλο μάλιστα οπαδό του ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ (Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ) σε κατάσταση αντικομουνιστικού αμόκ, να επιχειρεί να διακόψει τη δυναμική κάθε  όσμωσης του προοδευτικού χώρου όχι μόνο στο πολιτικό αλλά και στο κοινωνικό επίπεδο. Επί πλέον να δημιουργήσει τους ιδεολογικούς και πολιτικούς όρους για μια νέα αποκλεισμένη κοινωνία κατά τα πρότυπα ενός ιδεολογικοπολιτικού προγόνου του Σοφούλη, πρωθυπουργού της εμφυλιακής περιόδου  «καλύτερα 1000 κεντρώοι εξορία, παρά ένας κομμουνιστής ελεύθερος»!!

Ούτε όμως οι συντεταγμένες παρελάσεις, με σφραγίδες πολιτικής ιδιοκτησίας που αποσπούσαν τον θαυμασμό των πρετεντεραίων, και των κυβερνητικών αξιωματούχων, συνιστούσαν κίνηση κοινωνικών μαζών και συμμετοχής τους στην πολιτική.

Αλλά ούτε και η διαχείριση του λαϊκού κινήματος, σαν μέσο δημόσιων σχέσεων για το οποίο απεκδυόμαστε κάθε ευθύνης για τον προσανατολισμό και την έκβαση των αγώνων του, προσδοκώντας απλά να ενθυλακώσουμε σε κοινοβουλευτικοποιημένο επίπεδο ορισμένα συντρίμμια της ήττας, συνιστά πολιτική έξω από το σύστημα του δικομματισμού.

Τόσο η μια όσο και η άλλη κατεύθυνση έχουν αρχή και τέλος την ήττα του λαϊκού κινήματος και την διαχείρισή της. Η προοδευτική, ριζοσπαστική, δημοκρατική διέξοδος απουσιάζει από τέτοιες σχολές ιδεολογικής και πολιτικής σκέψης.

Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν που η πολιτικά μεθοδευμένη ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ από το μέγαρο Μαξίμου, πλασάρεται σαν η αναγκαία πολιτική πρωτοβουλία που μόνο το «κύρος» του Καραμανλή μπορούσε να σηκώσει ώστε να επιβληθεί η πολιτική της «σκανδαλολογίας» στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Αντιμετώπιση που περιλαμβάνει αποκλειστικά την επίθεση στην εργατική τάξη, τη νεολαία, την κοινωνία της εργασίας, στη ζωή και τα δικαιώματά τους.

Με τη μεθόδευση της συνταγματικής εκτροπής ο Καραμανλής απευθύνεται συνολικά στο καθεστώς της οικονομικοπολιτικής διαπλοκής, τα μεγενθυμένα παρασιτικά στρώματα της χρηματιστηριακής λειτουργίας, της κοινωνίας και της οικονομίας, στον ασύμμετρο καταναλωτισμό τους, για να διαμορφώσουν το κεντρικό σύνθημά του για τις ευρωεκλογές:

«με τον Καραμανλή να σώσουμε την Ευρωπαϊκή Ελλάδα και το ΕΥΡΩ»

Γιατί ένα κεντρικό πολιτικό ζήτημα που βάζει εκβιαστικά η κρίση, είναι ο επανακαθορισμός της θέσης της χώρας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη.

Επανακαθορισμός που έχει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά μέχρι και την γεωπολιτική ενότητα της χώρας.

Ο Καραμανλής έτσι δεν αναλαμβάνει μόνο να ξεπλύνει την πολιτική του εκσυγχρονισμού της Σημιτικής περιόδου, αλλά να την ολοκληρώσει ανεξάρτητα αποτελέσματος για την χώρα. Σ΄ αυτό μπορεί να θυσιάσει και τον Σημίτη ωσεί παρόντα σε κάποια αίθουσα ποινικού δικαστηρίου. Όμως τι να κάνουμε;

Το σύστημα έχει προτεραιότητα, όχι τα πρόσωπα.!!!

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ  ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών ακόμη και με τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς που θα καταγράψουν, θα οδηγήσουν σε εξελίξεις. Η αντιμετώπιση της κρίσης με τα τεράστια ζητήματα που θέτει, ο προσανατολισμός της άρχουσας τάξης και του συστήματος διαχειρίζεται την κρίση αποκλειστικά σε βάρος της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των δυνάμεων της εργασίας, απαιτούν μια ακόμα πιο αντιλαϊκή επανίδρυση του δικομματισμού που έχει ήδη μπει σε τροχιά.

Ο Καραμανλής βάζει το δίλλημα « ΕΓΩ» ή  «Καρατζαφέρης και ΕΓΩ» με ανοιχτό το δρόμο προς το φασισμό.

Το άλλο μέτωπο του νεοφιλελεύθερου  Πάγκαλου και όχι μόνο, προβάλει το μεγάλο συνασπισμό ¨ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ¨.

Η αριστερά ουδετεροποιημένη στη γωνία με τη ντουντούκα της καταγγελιολογίας έτοιμη να καταγγείλει ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ δεν είναι αρκούντως σοσιαλιστές και αρκετά δημοκράτες!!

Παρά την πνιγηρή ατμόσφαιρα που δημιουργεί το πολιτικό σύστημα και η παρακμιακή σήψη του, ο λαός και η νεολαία μπορούν να δώσουν και στην πολιτική διαδικασία των ευρωεκλογών απάντηση με αναφορά στις αξίες της εργασίας και της δημοκρατίας.

Παρά τις αμφισβητήσεις ακόμη και συγκρουσιακές με τους σχηματισμούς της αριστεράς μικρούς ή μεγάλους, μπορούμε αυτή την φορά να τους χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστον άμεσα και συγκυριακά ως ψηφοδέλτια ενάντια στις επικίνδυνες διαδικασίες επανίδρυσης του δικομματισμού και των νέων μετώπων του.

Να δώσουμε έγκυρη ψήφο.

-Άμεσης ανατροπής της κεντροδεξιάς κυβέρνησης.

- Αποφασιστικής άρνησης, αντίθεσης, καταδίκης και πολιτικής απομόνωσης του μετώπου ¨ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ¨.

- Αντίθεσης και απόκρουσης του μεγάλου συνασπισμού Ν.Δ. -ΠΑΣΟΚ

-  Ψήφο στην αποδέσμευση εξελίξεων που θα οδηγούν στη συγκρότηση ενιαίου κοινωνικού μετώπου αγώνων απόλυτα απαραίτητου για να υπερασπιστεί ο λαός τα δικαιώματα στη ζωή που έχουν μπει από καιρό σε πλήρη αμφισβήτηση.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ

ο δικός μας αποχαιρετισμός στο σύντροφο Κώστα Μπατίκα

Δυο στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη από τις ”Βιολέτες για μια εποχή” είναι ο δικός μας αποχαιρετισμός

στο σύντροφο Κώστα Μπατίκα

«Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε – ο κόσμος μας ανήκει.

Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας σαν το κλειδί

του σπιτιού μας».

Έφυγε από τη ζωή ο σ. Κώστας Μπατίκας

Αντίο σύντροφε…

Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 17 Μαΐου σε ηλικία 64 ετών, ο Κώστας Μπατίκας, εξέχον στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, από την περίοδο της δικτατορίας μέχρι σήμερα. Ο Κώστας Μπατίκας γεννήθηκε στα Στουρναραίικα Τρικάλων στις 10/3/1945. Η στρατιωτική δικτατορία τον βρίσκει στη Δυτική Γερμανία, όπου εργάζεται και παράλληλα σπουδάζει γεωπόνος. Κατά τη διάρκεια της χούντας αναπτύσσει σημαντική αντιδικτατορική δράση στο φοιτητικό και μεταναστευτικό κίνημα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ. Μετά την πτώση της χούντας επιστρέφει στην Ελλάδα και προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν στέλεχος του ΚΚΕ από διάφορες καθοδηγητικές θέσεις: Μέλος του γραφείου της Κ.Ο. Πειραιά, γραμματέας της Ν.Ε. Αιτωλοακαρνανίας, γραμματέας της επιτροπής περιοχής Δυτικής Πελοποννήσου – Δυτικής Στερεάς – Νήσων, μέλος του εργατικού τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, μέλος του Αγροτικού τμήματος της Κ.Ε. Υπήρξε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ από το 10ο συνέδριο (1978) μέχρι το καλοκαίρι του 1989, όταν συγκρούστηκε με τον κυβερνητισμό της ηγεσίας του κόμματος που οδήγησε στη συνεργασία με τη Ν.Δ. και την κυβέρνηση Τζανετάκη. Μαζί με άλλα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ που αποχώρησαν την ίδια περίοδο, υπήρξε συνιδρυτής του Νέου Αριστερού Ρεύματος. Αποχώρησε ωστόσο και από το ΝΑΡ το 1991, μαζί με άλλους συντρόφους επειδή διαφώνησε με την εγκατάλειψη της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας ως βάση για την κομμουνιστική πολιτική. Το 1992 πρωτοστατεί στην έκδοση του θεωρητικού – πολιτικού περιοδικού «Αριστερή Ανασύνταξη», στο οποίο αρθρογραφούσε μέχρι σήμερα, καθώς και στην ίδρυση της ομώνυμης οργάνωσης. Από τη συνένωση της «Αριστερής Ανασύνταξης» με την οργάνωση «Εργατική Πολιτική», προέκυψε το 2007 η κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, της οποίας ο Κώστας Μπατίκας υπήρξε ιδρυτικό μέλος και θεωρητικός νους. Αφιερωμένος στην επανάσταση, ασυμβίβαστος, σκεπτόμενος και μαχόμενος κομμουνιστής σε όλη του τη ζωή, συγκρούστηκε με κάθε τάση συμβιβασμού και οπισθοδρόμησης εντός του κομμουνιστικού κινήματος, υποστήριξε με πάθος τη θεωρητική και πολιτική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, θεμελιωμένη στην επαναστατική θεωρία του προλεταριάτου, το μαρξισμό – λενινισμό. Συνέβαλε ο ίδιος καθοριστικά στην επεξεργασία μαρξιστικών ταξικών θέσεων για την οργανωτική συγκρότηση και την πολιτική του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με τις τοποθετήσεις του εντός του ΚΚΕ, με την μετέπειτα αρθρογραφία του στην «Αριστερή Ανασύνταξη» και με το βιβλίο του «Συνδικάτα και Πολιτική» (1994). Παρήγαγε επίσης σημαντικές επεξεργασίες μαρξιστικών θέσεων για ένα ευρύ φάσμα πολιτικών ζητημάτων, όπως το εθνικό ζήτημα, το αγροτικό ζήτημα, το ενιαίο μέτωπο πάλης των εργαζομένων. Ιδιαίτερο έργο του αποτέλεσε η επανανακάλυψη της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό και της επαναστατικής μετάβασης σ’ αυτόν, καταδεικνύοντας τη θεωρητική συγγένεια της γραφειοκρατικής με την καουτσκική εκδοχή του σοσιαλισμού και διορθώνοντας πολλές παραναγνώσεις της λενινιστικής θεωρίας από τη σοβιετική γραφειοκρατία. Κατάφερε έτσι με επίπονη μελέτη και επίμονη εργασία να ξεδιαλύνει τη μαρξιστική θεωρία από την ιδεολογική σκουριά της σοβιετικής γραφειοκρατίας και άλλες αστικές θεωρητικές διαστρεβλώσεις της. Καρπός της εργασίας του αυτής είναι, εκτός από τα σχετικά άρθρα του και το καινούργιο υπό έκδοση βιβλίο του, το οποίο δεν πρόλαβε δυστυχώς να δει τυπωμένο, ηττημένος από την μοιραία αρρώστια – και μόνο απ’ αυτή. Και την αρρώστια όμως την αντιμετώπισε σαν κομμουνιστής, με λεβεντιά και καρτερικότητα και με το πείσμα να αξιοποιεί κάθε στιγμή υγείας που κέρδιζε στον αγώνα του με το θάνατο για να παράγει επαναστατικό έργο. Ήταν και θα είναι πηγή έμπνευσης για όλους τους συντρόφους του και για όλους τους κομμουνιστές. Θα μείνει αθάνατος, όπως αθάνατη είναι η επαναστατική θεωρία και η στάση ζωής που μας δίδαξε. Το έργο του θα είναι πάντα σημείο αναφοράς και πηγή γνώσης για όλους όσους θελήσουν στο μέλλον να συμβάλουν στον αγώνα για την επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Η κηδεία του Κώστα Μπατίκα θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 19 Μαΐου στις 4 η ώρα στο νεκροταφείο Νέας Σμύρνης. Η νεκρώσιμη πομπή θα ξεκινήσει στις 3 από το σπίτι του στην οδό Άνοιξης 3, Πλατεία Άνοιξης στη Νέα Σμύρνη. Αναδημοσίευση από το site της Κ.Ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΕ ΑΕΙ ΚΑΙ ΑΤΕΙ

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΧΛΟΣ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

Οι νεολαιίστικες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών ανέδειξαν τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη συγκρότηση μιας κοινωνικής συμμαχίας για την  υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης στη χώρα, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και, το σημαντικότερο, απέδειξαν τη δυναμική των συλλογικοτήτων, το ρόλο τους ως εστία δράσης και πολιτικής πρωτοπορίας μέσα στη λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.

Απόδειξη γι’ αυτό στάθηκε τόσο το κίνημα ενάντια στο νόμο πλαίσιο (2006), και κυρίαρχα η τακτική μετατόπιση του ενός σκέλους του αλληλοδιαπλεκόμενου δικομματισμού με τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 (2007).

Είχαμε ως οργάνωση επισημάνει από τότε πως η ολοκληρωτική προσαρμογή της ελληνικής εκπαίδευσης στα νεοφιλελεύθερα μοντέλα αποτελεί κυρίαρχη επιταγή και  ανάγκη για το σύστημα. Για αυτό η Ν.Δ. δε δίστασε (χέρι- χέρι με τον Καρατζαφέρη) να ψηφίσει το νόμο πλαίσιο αμέσως μετά το στραπατσάρισμα της αναθεώρησης, καθώς και να προχωρήσει στην πραξικοπηματική και αντισυνταγματική  αναγνώριση των ιδιωτικών κολεγίων τον περασμένο Ιούλιο.

Και στα δυο πεδία μάχης, το κίνημα παρά την πρόσφατη λαμπρή σώρευση δυνάμεων, και παρά τις νίκες του, δυστυχώς έμεινε έκθετο: Στην πρώτη περίπτωση, το κίνημα σταμάτησε από φόβο μην κουραστούν οι φοιτητές και το πληρώσει η επαναστατική κατά τ’ άλλα αριστερά στις εκλογές (από εδώ απορρέει και η άποψη- δικαιολογία «δεν υπάρχει πια κλίμα», ή «κουράστηκαν οι φοιτητές»), ενώ στη δεύτερη φάνηκε το κενό της απουσίας της ΕΦΕΕ. (το καλοκαίρι οι φοιτητές δεν έχουν καμιά εκπροσώπηση, ίσως κάποιοι τους αντιλαμβάνονται μεν ως εργαζόμενους, αλλά μάλλον ως εποχιακούς εργαζόμενους).

Ακόμη και στην εξέγερση του Δεκέμβρη (που ήταν μια πιο συνολική από άποψη σώρευσης ετερόκλητων δυνάμεων εξέγερση), η εξεταστική στάθηκε αποφασιστικός παράγοντας για τη μη συνέχιση και κυρίως την μη προσπάθεια για συνολικότερη πολιτικοποίηση του κινήματος.

Ο «ΔΙΑΛΟΓΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΚΒΙΑΣΤΩΝ

Με σχετική ευκολία λοιπόν, ο νέος υπουργός Σπηλιοτόπουλος προκήρυξε την έναρξη του νέου «διαλόγου» για την παιδεία με τη σύγκλιση του νέου συμβουλίου όπου συμμετέχει πια και το ΠΑΣΟΚ μαζί με την αναδιαταγμένη προς τα δεξιά ΠΟΣΔΕΠ προσδίδοντας αμφότεροι, απλόχερα τους όρους για να φορέσει το νέο όργανο ένα πιο δημοκρατικό άρωμα συναίνεσης.

Φυσικά και δεν πρόκειται για διάλογο εφόσον γίνεται μετά:

α) Την υποβάθμιση εδώ και χρόνια του ρόλου του δημόσιου σχολείου σε συμπλήρωμα των φροντιστηρίων.

β) Τη συντελούμενη προσαρμογή της εκπαίδευσης στην χώρα μας, στα νεοφιλελεύθερα ιδεώδη, που στοχεύουν κυρίως στην αποειδίκευση, με την ουσιαστική κατάργηση της γενικής μόρφωσης και γνώσης, που έχει αντικατασταθεί σε εμπορευματοποιημένη πληροφορία.

γ) Τη θεσμοθέτηση με το τελευταίο ν/σ για τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ του ταξικού αποκλεισμού των σπουδαστών σε αυτές τις σχολές από την πρόσβαση στα ΑΕΙ για τους απόφοιτους των ΕΠΑΛ, ακόμα κι από τα ΤΕΙ για αυτών των ΕΠΑΣ. Την ίδια στιγμή όλοι αυτοί οι σπουδαστές μένουν δίχως οποιαδήποτε μέριμνα- σπουδαστική ή μαθητική ιδιότητα.

δ) Την ουσιαστική αναγνώριση από την ελεύθερη αγορά των πιστοποιητικών που τα ιδιωτικά μαγαζιά «γνώσης» πουλάνε, ενώ δεκάδες τμήματα ΑΕΙ και κυρίως ΤΕΙ σ’ όλη την χώρα υπολειτουργούν ή έχουν ήδη αναστείλει τη λειτουργία τους.

ε) Την εφαρμογή στην ουσία του νέου νόμου πλαισίου (εκλογή πρυτάνεων- που ολοφάνερα το κυνηγητό της κάλπης δεν εμπόδισε, αφού ήταν μια ξεκομμένη από την κοινωνία διαδικασία και για αυτό εύκολα παρουσιάστηκε από τα γνωστά παπαγαλάκια μέχρι και ως τρομοκρατική ενέργεια), λίστα συγγραμμάτων- βιβλιοκάρτα (ήδη σχηματίζονται ουρές έξω από εκδοτικούς οίκους), πειθαρχικά συμβούλια που στήνονται συχνά, προσπάθεια για τις πρώτες διαγραφές.

Το πρόσχημα της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ανεξάρτητα τη μορφή που θα του δώσουν εν τέλει, σημαίνει επί της ουσίας και με την εντατικοποίηση των σπουδών στο λύκειο (όπου χωρίς φροντιστήριο απλώς δεν  παρακολουθείται πια), τον ταξικό αποκλεισμό από τη λήψη απολυτηρίου για τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών. Γι’ αυτούς βέβαια υπάρχει ήδη η χοάνη των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ήδη σήμερα, το 15% των μαθητών εγκαταλείπει την εκπαίδευση πριν να τελειώσει το γυμνάσιο.

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ- ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΜΑΧΗ

Η μανία του αστικού μπλοκ και των διαχειριστών του να καταργήσουν το πανεπιστημιακό άσυλο είναι καταρχήν μια προσπάθεια απονομιμοποίησης της ουσιαστικής του αξίας στη συνείδηση της κοινωνίας. Επειδή βέβαια μπορεί οι νέες λαϊκές εξεγέρσεις να μην αργήσουν, περνούν από τη γκεμπελική προπαγάνδα στην ολοκληρωτική ωμότητα: Ο Καραμανλής, υπό την διεύθυνση του ΛΑΟΣ επισήμανε στη Βουλή στις 8/4 την ανάγκη όχι απλώς να εφαρμοστεί ο νέος νόμος πλαίσιο, μα να αναθεωρηθούν εκ βάθρων τα ισχύοντα στο Σύνταγμα για το άσυλο.

Με άλλα λόγια στοχεύουν να αφήσουν αντίστροφη παρακαταθήκη στο λαό από αυτήν που άφησε το Πολυτεχνείο.

Μαζί με αυτό εξαιρετικά χρήσιμος φαίνεται για άλλη μια φορά ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με την προκαταρκτική έρευνα που διέταξε για τους χώρους που τελούν υπό κατάληψη στα ιδρύματα, χαρακτηρίζοντας τα μέλη τους συλλήβδην ως τρομοκράτες ή στην καλύτερη περίπτωση έμπορους ναρκωτικών!

Τα ΕΑΑΚ, οφείλουν καταρχήν να απευθυνθούν σε όλες τις αριστερές- προοδευτικές παρατάξεις, ούτως ώστε στη μάχη αυτή να συγκροτηθεί η μεγαλύτερη δυνατή ευρύτητα δυνάμεων μέσα στους συλλόγους. Το πρώτο βήμα είναι αυτό.

Το δεύτερο θα είναι η κοινωνικές συμμαχίες που πρέπει να συγκροτηθούν. Γιατί είναι μια μάχη που αφορά άμεσα το δημοκράτη λαό, κάτι που σημαίνει πως το φοιτητικό κίνημα, εκεί οφείλει να στήσει τις απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες.

Σε αυτήν τη μάχη πρωταγωνιστές, μαζί με τις συλλογικότητες των φοιτητών, πρέπει να μπουν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές, οι εργαζόμενοι. Αν το άσυλο είναι κοινωνική κατάκτηση, αντιστοίχως και η υπεράσπιση του είναι υπόθεση κοινωνικών δυνάμεων. Επειδή ακριβώς είναι ένας χώρος κοινωνικής και πολιτικής ζύμωσης, είναι ένας χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει τους λαϊκούς αγώνες. Υπό αυτήν την έννοια, πρέπει να γίνει σαφές πως δεν χωρά σε μικροκομματικές σκοπιμότητες, βαθιά προδοτικές απέναντι στην υπόθεση της ανασυγκρότησης του λαϊκού κινήματος.

Με μπροστάρηδες και αποκλειστικούς εκφραστές τους συλλόγους, τα σωματεία, τα δεκαπενταμελή, τις επιτροπές κατοίκων, η μάχη όχι μόνο μπορεί να πάρει τη μορφή που αποκρύβει μεθοδικά το σύστημα πως έχει (τη μάχη ανάμεσα στη δημοκρατία και τον πολιτικό και κοινωνικό εκφασισμό του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού), μα και επί της ουσίας να κερδηθεί, αφήνοντας και τις απαραίτητες παρακαταθήκες. Κόντρα στην προσπάθεια να γίνει πλειοψηφική στην κοινωνία η συμμαχία  Μίχαλου – Σανιδά- Καρατζαφέρη και Κυβέρνησης που θέλει το άσυλο άντρο κουκουλοφόρων και γιάφκα τρομοκρατών. Το άσυλο είναι αναγκαία συνθήκη, για τη διατήρηση του χαρακτήρα του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου (αυτοδιοίκητος οργανισμός στα πλαίσια του οποίου παράγεται η μόρφωση και η έρευνα για όλη τη κοινωνία), και του ρόλου του στην κοινωνία, σαν ένα όργανο που μπορεί να λειτουργήσει προοδευτικά για αυτήν. Κι εδώ βέβαια θα είναι ολέθριο εάν το φοιτητικό κίνημα φανεί και πάλι συντεχνιακό στις στοχεύσεις του, αλλά αντίθετα οφείλει  να στοχεύει στην δωρεάν παιδεία για όλους, και στην κατάργηση κάθε ταξικού φραγμού στην εκπαίδευση. Με άλλα λόγια να προτάξει πως η παιδεία μιας χώρας είναι πάντα  ένα κοινωνικό αγαθό (και μπορεί να πάρει την τέλεια μορφή του ως τέτοιο σε ένα άλλο πολτικοοικονομικό σύστημα) που μπορεί να προσφέρει στην κοινωνική εξέλιξη, και όχι εμπόρευμα στα χέρια του κεφαλαίου, ένα μέσο της ιδεολογικής και πολιτικής του επιβολής στο λαό.

Στο ίδιο το φοιτητικό σώμα, το άσυλο πρέπει να γίνει κατανοητό πως είναι και κάτι ακόμη πολύ θεμελιώδες: Στο δημόσιο πανεπιστήμιο κάθε λειτουργία (διοικητική, επιμορφωτική και ερευνητική) πρέπει να καθορίζεται από τα υποκείμενα του, δηλαδή φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους, έξω από οποιαδήποτε κρατική παρεμβολή με μοναδικό γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας. Οφείλει να αναφέρεται και να εξυπηρετεί την κοινωνία, γι’ αυτό επιβάλλεται να λειτουργεί και ως χώρος πολιτικής ζύμωσης για την κοινωνία, όπως και συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια και αποτελεί σήμερα το μόνο κοινωνικό χώρο όπου υπάρχουν συλλογικές διαδικασίες και η συνδικαλιστική παρέμβαση δεν έχει ποινικοποιηθεί σε μεγάλο φάσμα (αν και έχουν πέσει οι πρώτες μηνύσεις π.χ στο Πανεπιστήμιο Θράκης- ενώ και  η εφαρμογή του νόμου πλαισίου ξεκίνησε, με το στήσιμο των πειθαρχικών συμβουλίων στην Πάτρα, στα Χανιά κ.α).

Η υπεράσπιση λοιπόν του ασύλου πέρα των άλλων σημαίνει υπεράσπιση όλων των δημοκρατικών λειτουργιών στο εσωτερικό κάθε ιδρύματος, και την αυτονομία άσκησης του κοινωνικού του ρόλου πέρα από το μακρύ χέρι του κάθε εισαγγελέα η υπουργού παιδείας ή δημόσιας τάξης (από αποφάσεις κεντρικής κατεύθυνσης και χαρακτήρα του πανεπιστημίου, έως την πιο παραμικρή απόφαση για το πότε θα δώσουμε εξεταστική, πότε ολοκληρώνεται η παράδοση της ύλης- κανείς έξω από την πανεπιστημιακή κοινότητα και ιδιαίτερα με τη συνδρομή της αστυνομίας δε μπορεί ν’ αποφασίζει για όλα αυτά).

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗΣ- ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ

Αποτελεί λοιπόν ζητούμενο η δράση των ΕΑΑΚ στις σχολές από εδώ και έπειτα να είναι τέτοια που να καθορίζει τις κοινωνικές εξελίξεις, στοχεύοντας στη συμβολή για τη συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου υπεράσπισης της εργασίας, της μόρφωσης, των δημοκρατικών θεσμών. Μέσα στις σχολές, ένα τέτοιο μέτωπο αντικειμενικά ξεκινάει με το να μπουν στο επίκεντρο οι φοιτητικές- σπουδαστικές ανάγκες, κάτι που μπορεί να συμβάλει στο να ανέβει το επίπεδο πολιτικοποίησης και δράσης και στις πιο «καθυστερημένες» από άποψη δικαιωμάτων και κινηματικών διαδικασιών σχολές και φυσικά στα ΤΕΙ.

Κατά την άποψη μας ο συνδετικός κρίκος, το νήμα που μπορεί να συγκροτήσει αυτό το μέτωπο αποτελεί η πάλη για την φοιτητική- σπουδαστική ιδιότητα και τη μέριμνα. Σήμερα ισοδυναμεί με μια κορυφαία μάχη. Αυτό γιατί είναι ξεκάθαρο πως η επίθεση που η κοινωνία ολόκληρη δέχεται έχει ως περιεχόμενο και κυρίαρχη κατεύθυνση το νεοφιλελεύθερο δόγμα που υποστηρίζει τη διάλυση κάθε κοινωνικής συλλογικότητας, και ειδικότερα κάθε κοινωνικής ιδιότητας. Τη διάλυση κάθε κοινού συμφέροντος ως βάσης αναφοράς. Να διαλύσουν κάθε ψήγμα τάξης ή κοινωνικού σώματος: Να ποιο είναι το όνειρο τους.

Στις αριστερές δυνάμεις μες στις σχολές αντιστοιχεί σήμερα ένα μεγάλο καθήκον: Η υπεράσπιση της φοιτητικής ιδιότητας ως κοινωνικής ιδιότητας, που εξαρτάται από την κοινωνία και την υπηρετεί. Η εκπόνηση ενός σχεδίου έκτακτης ανάγκης για την υπεράσπιση της ιδιότητας αυτής μπορεί και οφείλει να είναι στο επίκεντρο των μαχών από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη σχολή. Δεν νοείται, και δεν πρέπει να αφήνουμε να εννοείται κιόλας, πως οι σπουδαστές πληρώνουν για την μετακίνηση, την στέγαση, τη διατροφή και για τις υλικοτεχνικές  τους ανάγκες, την ίδια στιγμή που χαρίζουν 28 δις στα παράσιτα των τραπεζών.

Η πάλη για την κατάργηση του νόμου πλαισίου και για την επέκταση της δημόσιας παιδείας δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα. Δεν είναι ένα απλό πολιτικό σύνθημα ζύμωσης ούτε και μπορεί να είναι νικηφόρα όταν μένει στο επίπεδο του σχεδιασμού ή της ιδεολογίας ως αντιπαράθεση με το σύστημα, και τις παρατάξεις του. Αντίθετα, είναι η καθημερινή αμφισβήτηση του πρότυπου πρύτανη- Βοναπάρτη, που δήθεν εκπροσωπεί αντικειμενικά το τμήμα του γιατί εκλέχθηκε με τη συμμετοχή όλων των φοιτητών.

Με το κάλεσμα όλων των φοιτητών – σπουδαστών στις διαδικασίες των τμημάτων μπορούμε να καταργήσουμε έμπρακτα το ρόλο αυτό, επιβάλλοντας τα δικαιώματα του φοιτητικού σώματος. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία μπορούμε να πιέσουμε στην κατεύθυνση να μην εφαρμοστούν πουθενά οι νέες διατάξεις, ώσπου να καταργηθούν.  Είναι η προάσπιση της φοιτητικής μέριμνας, η κατάκτηση της δωρεάν μετακίνησης, της δωρεάν σίτισης για όλους, η άμεση ανέγερση νέων φοιτητικών εστιών. Είναι η προσπάθεια σε κάθε σχολή να συγκροτηθούν γραφεία φοιτητών. Είναι η ζύμωση της ιδέας καθιέρωσης κοινωνικού μισθού για τους φοιτητές εφόσον το εύρος και ο χαρακτήρας της γνώση σήμερα έχει τόσο εξαρτηθεί από τους όρους παραγωγής.

Αυτή η μάχη είναι απαραίτητη επειδή:

α) Μπορεί να αποτελέσει την απαρχή για τη συγκρότηση πολλών άλλων τέτοιων μετώπων στην κοινωνία που να αναμετρηθούν με το σύστημα σε μια στέρεα πλατφόρμα υπεράσπισης της εργασίας, της κοινωνικής ασφάλισης, της δημοκρατίας .

β) Εξ αντικειμένου μπορεί να συγκροτήσει με τους πλέον δυναμικούς και συμμετοχικούς όρους τη συμμαχία κατ’ αρχήν μέσα στις σχολές μα και έξω απ’ αυτές εν συνεχεία, για την ολομέτωπη αναμέτρηση με τους νόμους που διαλύουν την δημόσια παιδεία, τις ελεύθερες διαδικασίες του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος ,τα εργασιακά δικαιώματα.

Ακόμη περισσότερο, το φοιτητικό κίνημα με τις πρωτοπορίες του οφείλει να διεκδικεί για το σύνολο της εκπαίδευσης: Οφείλει μια συμμαχία με τους σπουδαστές των ΤΕΙ που απαξιώνονται, και καταργούνται επί της ουσίας εδώ και χρόνια, και σήμερα πιο ολοκληρωτικά (δεκάδες τμήματα σε όλη την χώρα σήμερα κλείνουν, ενώ οι υλικοτεχνικές υποδομές σε όλα τα ιδρύματα της χώρας είναι εξευτελιστικές, η καθηγητική απειλή του κοψίματος είναι πολλαπλάσια πιο υπαρκτή λόγω των αλυσίδων). Οφείλει να συναντηθεί με τους μαθητές (που απέδειξαν το Δεκέμβρη πως αποτελούν το πλέον ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας) πάνω στη βάση της υπεράσπιση των ελευθεριών στα σχολεία, πάνω στη βάση για την κατάργηση της βάσης του 10.

Οφείλει να συναντηθεί με τους σπουδαστές των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, να παλέψει μαζί τους για το δικαίωμα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων, της ιδιότητας του σπουδαστή και των ελευθεριών στη συνδικαλιστική δράση.

Να ποιες είναι οι κοινωνικές συμμαχίες της σύγκρουσης, ιδεολογικής και πολιτικής, που μπορούν να προβάλουν μια διέξοδο από τον εκπαιδευτικό, εργασιακό, κοινωνικό μεσαίωνα του νεοφιλελευθερισμού, στο δρόμο προς τη σοσιαλιστική προοπτική! Είμαστε υποχρεωμένοι να παλέψουμε άμεσα σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Ένας τέτοιος αγώνας, πρέπει να έχουμε στο νου μας συνέχεια, είναι σε θέση να επιταχύνει εξελίξεις θετικές και κυρίως απαραίτητες για το σύνολο της κοινωνίας. Διανύουμε  μι α χρονική περίοδο όπου ο δικομματισμός έχει επανιδρυθεί με ακόμη πιο δεξιό πρόσημο, και η ακροδεξιά αυξάνει συνεχώς την επιρροή της στις πρωτοβουλίες κινήσεων για το σύστημα με τον κοινωνικό εκφασισμό να γίνεται πια στάτους στη σφαίρα της πολιτικής, της καταστολής, των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

ΠΟΙΟΙ ΞΕΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΦΕΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ;

Το σύνθημα ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΤΑ ΑΕΙ-ΤΕΙ, οφείλει να είναι στο επίκεντρο.

Η πάλη μας για τα προαναφερθέντα ζητήματα θα αναδείξει με τον πλέον αποφασιστικό τρόπο τον βαθιά εχθρικό ρόλο της ΔΑΠ που εδώ και χρόνια στηρίζει αποφασιστικά (είτε είναι η Ν.Δ. στην κυβέρνηση ,είτε το ΠΑΣΟΚ) όλες τις κατευθύνσεις διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης και έχει πρωτοστατήσει ποικιλοτρόπως στην προσπάθεια για την κατάργηση της δημοκρατίας στις σχολές (στάση και προγραμματική της θέση για τις διαδικασίες των συλλόγων, το άσυλο, τη φοιτητική μέριμνα, την αλλαγή καταστατικού της ΕΦΕΕ, τις διαγραφές φοιτητών).

Αυτή η μάχη μπορεί μόνο να ξεσκεπάσει την ΠΑΣΠ που θέλει αλώβητη και με προδοτικό τρόπο να εμφανιστεί σαν αντιπολιτευόμενη δύναμη. Όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση στήριξε την νεοφιλελεύθερη πολιτική πιστά. Σήμερα απουσιάζει φυσικά από τις μάχες προσμένοντας σε μια ευχάριστη νηνεμία, ποντάροντας σε ένα απολίτικο φοιτητικό σώμα, και κυρίως στην ήττα του κινήματος (ακριβώς όπως και το ΠΑΣΟΚ)  που θα της επιτρέψει να αυξήσει τις δυνάμεις της. Προσβλέποντας να είναι οι αυριανοί διαχειριστές τάσσονται ανοιχτά υπέρ της αξιολόγησης, της κατάργησης του ασύλου κ.α.  Ας της αφαιρέσουμε το στρατηγικό χαρτί μεταφέροντας το πεδίο δράσης μες στις σχολές, και οξύνοντας την οποιαδήποτε διαπάλη στο εσωτερικό.

Αυτή η μάχη μπορεί να στριμώξει την Π.Κ.Σ. που πρωτοστατεί στη διάσπαση, την υπονόμευση των κινημάτων και των αγώνων, ενώ στην ουσία πολεμά (και παρά τις περί του αντιθέτου πομπώδεις διακηρύξεις) την οποιαδήποτε δυνατότητα σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με τους λαϊκούς αγώνες. Ας πλειοδοτεί σε συνθήματα και προγράμματα: Εμείς θα αποδείξουμε την αντίθεση της στη ζωντάνια και τον αληθινό, χειροπιαστό χαρακτήρα αυτών των διεκδικήσεων.

Αυτή η μάχη μπορεί να πιέσει σ’ ένα ξεκαθάρισμα της στάσης της ΑΡΕΝ που αλλάζει τη γραμμή της στο κίνημα, ανάλογα με τη δυναμική των συλλόγων. Γι’ αυτό και πρέπει ν’ αποδείξει εάν πρόκειται για μια δύναμη που θέλει να συμβάλλει στην ανατροπή ή απλώς καιροφυλακτεί να αποκομίσει από μια ανέξοδη αριστερή αντιπολίτευση. Πολύ δε μάλλον έπειτα από την επαίσχυντη στάση της πλειοψηφικής τάσης του Συνασπισμού στην  ΠΟΣΔΕΠ. Ας αποφασίσουν πια στο εσωτερικό τους με ποιον είναι: Με αυτούς που από τα αριστερά σιγοντάρουν τη νεοφιλελεύθερη επέλαση στην παιδεία, ή με το κίνημα που πάλεψε και θα εξακολουθήσει να παλεύει για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλο το λαό;

Τους νέους συσχετισμούς στην ΠΟΣΔΕΠ, δεν πρέπει να τους θεωρούμε παγιωμένους: Το επόμενο διάστημα, με την ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος μπορούμε να οξύνουμε τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της, και να την πιέσουμε να μη γίνει ολοκληρωτικά ένα δεκανίκι της κυβέρνησης (όπως το θέλει η νέα ηγεσία της). Η αρωγή της στο κίνημα στο προηγούμενο διάστημα ήταν πολύ χρήσιμη και σε αυτήν πρέπει να προσβλέπουμε και από εδώ και πέρα.

Η εμφάνιση της παράταξης του ΛΑΟΣ σε μια σειρά από σχολές πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί με τη δέουσα προσοχή. Ο Φ.Ο.Σ. πρέπει να αναδειχτεί σα μια παράταξη που από θέσεις «αρχών» δε μπορεί να λογίζεται κομμάτι του φοιτητικού συνδικαλισμού. Ακριβώς επειδή είναι αντίθετος στο πνεύμα του καταστατικού της ΕΦΕΕ, επειδή είναι αντίθετος στην ίδια την έννοια των φοιτητικών συλλόγων, του δικαιώματος αυτών να έχουν όχι καν αποφασιστικό, μα οποιονδήποτε ρόλο στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Γι’ αυτό και απαιτείται η πολιτική του απομόνωση και κατάργηση, και όχι η αντιμετώπιση του με τη βία, πεδίο δόξης λαμπρόν άλλωστε για τους λοβιτούρες των πολιτικών του αφεντικών.

ΣΤΑΘΗΣ ΜΠΑΚΟΥΡΟΣ   -    ΑΝΤΡΕΑΣ  ΜΠΕΝΤΕΒΗΣ

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009