ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΒΟΛΙΒΙΑ ΤΟΥ ΕΒΟ ΜΟΡΑΛΕΣ

Για να υπογράψετε ηλεκτρονικά σε μία διεθνή προσπάθεια έκφρασης αλληλεγγύης στο λαό της Βολιβίας επισκευθείτε το χώρο http://todosconbolivia.org/

Πανεπιστήμια στη… Zητιανιά!

‘Αποψη από ελληνικό Α.Ε.Ι. που χρηματοδοτείται από Ιδιώτες!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

- (Στυλιανίδης) Ευχαριστουμε ιδιώτες για τη μεγάλη σας συμβολή στη δημόσια Παιδεία η οποία δυστυχώς δεν σας αναγνωρίζεται!

- (Φοιτητάκος) Μπαμπά, ακούς? Για σένα λέει!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η Μόρφωση ως Δικαίωμα – Οι Κοινωνίες της Μόρφωσης

Στο χώρο αυτό έχουμε γράψει αρκετές φορές για την τροπή που παίρνουν οι εξελίξεις στα ελληνικά δημόσια Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Έχουμε αναφέρει πως πρόκειται για μία συνολική πολιτική που κάνει επίθεση στο Πανεπιστήμιο ως αγαθό που θα έπρεπε να δίδεται στην κοινωνία απλόχερα και δωρεάν παρέχοντας έτσι και μια διέξοδο ταξικής και κοινωνικής/οικονομικής αποσυμπίεσης για τα χαμηλότερα στρώματα. Ο δημόσιος χαρακτήρας θα έπρεπε να αφορά ολόκληρο το χρόνο κατά τον οποίο ο νέος εκπαιδεύεται: την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και τα απαραίτητα για τη διαμονή, σίτηση, στέγαση. Διότι μόνο τότε πραγματικά μπορούμε να μιλάμε για αγαθό που όλοι έχουν πρόσβαση και ίση ευκαιρία για καλύτερο μέλλον.

Άλωστε, οι δυνατότητες για μόρφωση είναι κάτι που μια προοδευτική κοινωνία θα πρέπει να ανέχεται ακόμα και τη σπατάλη από κάποια μέλη της, ελπίζοντας πως πέρα από την ίδια την αποτελεσματικότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας κατά άτομο, πετυχαίνεται μια ειδικού τύπου ένταξη και συμμετοχή του ατόμου στην κοινωνία βάσει των αξιών αλληλεγύης και συντροφικότητας που θα πρέπει να διαπνέεται κάθε μορφωτική διαδικασία. Από εκεί και ύστερα, στις διαφορετικές βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος η κοινωνικοποίηση αυτή λαμβάνει διαφορετικά χαρακτηριστικά που αφορούν και σε διαφορετικές όψεις και επίπεδα της προσωπικότητας κάθε ατόμου. Για παράδειγμα, ενώ ένα νήπιο έχει στόχο να αντιληφθεί τι υπάρχει πέρα από την οικογένειά του, αντίστοιχα ένας νέος έχει στόχο να αντιληφθεί τι υπάρχει πέρα από τον μικρόκοσμό του και μέσα από τις γνώσεις να κρίνει τον κόσμο γύρω του.

Βάσει αυτών θα πρέπει να απαντάται και το ερώτημα που θέτουν κάποιοι: “έως που η μόρφωση; και έως που το δωρεάν;“. Η μόρφωση δεν έχει όρια βαθμίδων. Είναι μία βαθιά κοινωνική διαδικασία που είναι απαραίτητη για κάθε κοινωνία και δε σταματά στο απολυτήριο Λυκείου, στο πτυχίο, ή στο μεταπτυχιακό. Το βασικότερο όλων είναι ότι δεν θα πρέπει ούτε να αμφισβητεί-διαχωρίζει το άτομο, ούτε και να το εξαναγκάζει όσον αφορά δύο βασικούς άξονες: α) τον πρωταρχικό που έχει να κάνει με το ΑΝ επιθυμει να μορφωθεί κάποιος -πέρα φυσικά από τη βασική μόρφωση-, και β) ποιο θα είναι το αντικείμενο της διαδικασίας. Τα δύο αυτά σημεία καθορίζονται ελεύθερα από το ίδιο το άτομο χωρίς να κρίνεται η επιβίωσή του.

Αντίθετα, ο νεοφιλελευθερισμός αντικαθιστά τις “δυνατότητες για ελέυθερη και δωρεάν δια βιου μόρφωση” με την “αναγκαστική δια βίου κατάρτηση“. Η τελευταία περιέχει έντονα χαρακτηριστικά αμφισβήτησης της χρησιμότητας του ατόμου για την κοινωνία της καπιταλιστικής παραγωγής, είναι καταπιεστική και καθορίζει απόλυτα και το πλαίσιο επιμόρφωσης βάσει συγκεκριμένων αναγκών του Κεφαλαίου. Αυτή έχει ως στόχο την ανακύκλωση του εργατικού δυναμικού σε διάφορα επίπεδα απασχολησιμότητας (συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης της εφεδρικής στρατιάς ανέργων) και την τεχνική αναβάθμισή του εναποθέτοντας το κόστος στο κοινωνικό σύνολο. Η μεταβίβαση του κόστους της διαδικασίας αυτής δεν είναι τίποτα άλλο από έναν βίαιο εξαναγκασμό της μισθωτής κοινωνίας στο να επαναεπενδύσει τα χρήματα που αποκόμισε από την εργασία ώστε να βοηθήσει στην ανακύκλωση του ίδιου του Κεφαλαίου. Πρακτικά λοιπόν, το Κεφάλαιο δεν πληρώνει τον εργαζόμενο, του δανείζει, τον χρησιμοποιεί και ως καταναλωτή και ως εργαζόμενο για την καπιταλιστική αναπαραγωγή!

Έτσι, η κεφαλαιοκρατία ενώ από τη μία αρνείται τη δωρεάν απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση αυθαιρετώντας περί ΟΡΙΟΥ (π.χ μετα το βασικό πτυχίο όλα να είναι επί πληρωμής του ενδιαφερόμενου, όριο που διαφοροποιείται ανάλογως των κοινωνικών συνθηκών και αντιδράσεων) και μάλιστα προσπαθώντας να πείσει ότι δεν αντιλαμβάνεται την υπερβολή αυτή, από την άλλη προκλητικά απαιτεί τη ΔΙΧΩΣ ΟΡΙΑ και ΦΡΑΓΜΟΥΣ ανακύκλωση της εργαζόμενης δύναμης στη ίδια ακριβώς βάση: την ανάγκη συνεχούς προόδου του μορφωτικού επιπέδου της κοινωνίας. Βέβαια, η πρόοδος εδώ εξειδικεύεται σε τεχνική, αποσπασματική, και ευήμερη ώστε να μπορεί άμεσα να κεφαλαιοποιηθεί.

Οι Απορυθμιστικές Αλλαγές στο Πλαίσιο Λειτουργίας των Πανεπιστημίων

Όλες οι προωθούμενες αλλαγές γίνονται με πρόσχημα την ΑΠΟΤΥΧΙΑ των ΕΓΚΑΘΕΤΩΝ του ελληνικού πολιτικού συστήματος στα Πανεπιστήμια του κομπογιαννιτισμού, των διορισμένων καλοφαγάδων που εδώ και χρόνια τρώνε το χρήμα θα έπρεπε να διατίθεται στα παιδιά του λαού και κατά συνέπεια στην ίδια την κοινωνία. Το επιχείρημα αιχμής είναι το ΔΙΚΑΙΩΜΑ του νεόπλουτου για σπουδές όπου γουστάρει και σε ότι αυτός γουστάρει, δικαίωμα που απορρέει αποκλειστικά από την ΤΣΕΠΗ του. ΔΙΚΑΙΩΜΑ που καταστρατηγείται -κατά τη γνώμη του- απο τη στιγμή που βγάζει 12.0 και θέλοντας να γίνει γιατρός ξενιτεύεται εις το Μέγα Βασίλειον!

Για την αποτυχία των ιδίων των εγκάθετων της άρχουσας τάξης θα πρέπει ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ να τσοντάρουμε για τις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, αφού οι μόνοι αμετακίνητοι παράγοντες στη μεταρρύθμιση της Ν.Δ είναι η διαπλοκή των κομματικών, οικονομικών και άλλων συμφερόντων στις διοικήσεις των Πανεπιστημίων. Πρόσωπα έκφρασης της κατάστασης αυτής μπορεί να αλλάζουν, η πολιτική κάλυψη όμως της φάμπρικας που δίνει τη δυνατότητα στις κυβερνήσεις να ελέγχουν το δημόσιο Πανεπιστήμιο και τη νεολαία δεν πρόκειται να αλλάξει. Και αυτό γιατί αντί να τίθεται ως όρος το ξήλωμα του “συστήματος ημετέρων” χρησιμοποιεί τους ίδιους “κλέφτες και λωποδύτες” ως δήθεν μεταρρυθμιστική τάση στα Πανεπιστήμια. Ως φωστήρες που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο! Αυτούς που ευθύνονται για την κατάντια, αυτούς βαφτίζει η δεξιά “επιτελείο κάθαρσης“.

Ο κυρίαρχος όρος της μεταρρύθμισης/μετάλλαξης είναι σταθερά η μεγαλύτερη άνεση του Κεφαλαίου στα Πανεπιστήμια, τα οποία πλέον όχι μόνο θα ΜΠΟΡΟΥΝ να συνεργάζονται με την ιδιωτική χρηματοδότηση, αλλά μάλλον ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να κάνουν θελήματα για ψίχουλα. Έτσι, ακόμα και επιχειρηματικές “υπερδυνάμεις” με 5-10 άτομα προσωπικό θα έχουν πρόσβαση στα ερευνητικά εργαστήρια των τοπικών ιδρύμάτων δίνοντας ελάχιστα χρήματα. Ποίος όμως θα μπορεί να τα αρνηθεί πλέον και με τι επιχειρήματα αφου θα είναι απολύτως απαραίτητα για να βιωσιμότητα των σχολών, για να καλυφθούν ακόμα και τα στοιχειώδη λειτουργικά έξοδα των τμημάτων; Έτσι, οι “κολοσσοί” αυτοί (ξέρετε με την τσάμπα εργασία: Stage, ενοικιαζόμενους, ανασφάλιστους, επιδοτούμενους από τον ΟΑΕΔ, πρακτικές από πανεπιστήμια και ΤΕΙ κ.α.), θα έχουν και RD (Research Department – τμήμα ερεύνας και ανάπτυξης!!). Η έρευνα θα κατευθύνεται πλήρως από τις ανάγκες του κάθε τυχάρπαστου σαλταπήδα για ένα κομμάτι “ψωμί“.

Τελικά, αυτός που δε θα μπορεί να τσοντάρει θα είναι ο φτωχός και ο ταξικός φραγμός τα επόμενα 20 χρόνια μοιραία θα γιγαντωθεί.

Το Τραγικό Φόντο των Αλλαγών

Κάτι το οποίο δε μπορεί να χωνευτεί με τίποτα από αυτους που αντιδρούν στην όλη κατάσταση, είναι ότι στην Ελλάδα βιώνουμε τον “ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ“. Τον ιδιότυπο πόλεμο με το σουπερμάρκετ, τον μανάβη, τον κρεοπώλη. Η μάχη καταγράφεται καθημερινά στα τεφτέρια του λαού: 2.00 ευρώ η ντομάτα, 1.40 το γάλα! Αυξήσεις πάνω από 30% σε βασικά είδη και καταγράφεται πλέον επίσημα η μείωση της κατανάλωσης στο πρώτο 4μηνο του 2008 κατά 20-30%. Οι πιστωτικές κάρτες τα περασμένα Χριστούγεννα ήταν η πρώτη φορά μετά την εφεύρεση του πλαστικού χρήματος που δεν κατέγραψαν ακόμα περισσότερες οφειλές, ο κόσμος τείνει να αποπληρώνει αντί να καταναλώνει. Πράγμα που η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν ανέχεται, αλλά έχει φτάσει στο χτένι ο κόμπος και διακυβέυονται σπίτια και σημαντικές περιουσίες για λίγες χιλιάδες ευρώ!

Σε αυτό ακριβώς το φόντο μιλάει η κυβέρνηση για διδακτρα και μείωση δαπανών για την Παιδεία. Για να καταλάβουμε τα μεγέθη, δε εχουμε να κάνουμε με το 1 και 2 ευρώ της λαϊκής αγοράς αλλά για πολλές χιλιάδες ευρώ. Ήδη, όπως θα αναφερθεί στη συνέχεια, ένα μεταπτυχιακό κοστίζει ετησίως πάνω από 3-4000 ευρώ. Τόσα λίγα… που γιαυτόν που παλέυει με τα μισόευρα φαντάζει περιουσία! Όταν λοιπόν όλοι οι μετρίσιμοι δείκτες δείχνουν μεγαλύτερες απαιτήσεις της Αγοράς εργασίας για επίπεδο σπουδών, όταν η αγορά των μεταπτυχιακών “σφίζει από ενδιαφερόμενους νέους” και ως Κυβέρνηση εσύ κάνεις πίσω και περικόπτεις τη χρηματοδότηση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων τότε είναι ξεκάθαρο τι προσπαθείς να πετύχεις…

Παρακάτω παραθέτουμε ένα αρθράκι από το in.gr που επιβεβαιώνει τις ανυσηχίες μας και τις συνδέει με συγκεκριμένες προσεχείς εξελίξεις! Για τι άλλο… για τα Μεταπτυχιακά που τόσο είναι αναγκαία σήμερα για ένα νέο ώστε να διεκδικήσει μία δουλίτσα στην αγορά εργασίας. (το αρθράκι διαμορφώθηκε για να τονιστουν κάποια ουσιαστικότερα τμήματα!)

Τα μεταπτυχιακά νέο πεδίο αντιπαράθεσης στην Ανώτατη Εκπαίδευση

Προτού ακόμη σιγήσει η αναταραχή στα πανεπιστήμια για την εφαρμογή του νέου νόμου-πλαισίου, το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα την κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου για τα μεταπτυχιακά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ορισμένων πανεπιστημιακών, αποτελεί το πρώτο βήμα για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα καθώς δίνει τη δυνατότητα και σε ιδιώτες να συνεργάζονται με τα πανεπιστήμια και να χρηματοδοτούν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους.

Πρυτάνεις και πρόεδροι των ΤΕΙ τονίζαν στο Βήμα της Κυριακής ότι το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για τα μεταπτυχιακά δεν εισάγει κάτι εντελώς καινούργιο στην πανεπιστημιακή κοινότητα, αφού και τώρα ο ιδιωτικός τομέας έχει αισθητή παρουσία στον χώρο των μεταπτυχιακών προγραμμάτων.

Το νομοσχέδιο έρχεται αρχικά να επισφραγίσει αυτή την παρουσία και στη συνέχεια να την επεκτείνει περιορίζοντας την κρατική χρηματοδότηση σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα ανά πανεπιστημιακό τμήμα και ωθώντας τα ανώτατα ιδρύματα να αναζητήσουν πόρους στον ιδιωτικό τομέα με τη μορφή διδάκτρων, χορηγιών, ιδιωτικών χρηματοδοτήσεων κτλ. Ωστόσο, όπως σημειώνουν πανεπιστημιακοί, υπάρχουν τμήματα τα οποία μπορούν λόγω αντικειμένου να χρηματοδοτηθούν από τον ιδιωτικό τομέα (π.χ., οικονομικές σχολές, πολυτεχνικές κτλ.) και άλλα τα οποία θα δυσκολευθούν, όπως είναι τα τμήματα με θεωρητικές σπουδές (π.χ., Φιλοσοφική, Θεολογία κτλ.). H “Αγορά” των Μεταπτυχιακών στα “Δημόσια” Πανεπιστημιακά Ιδρύματα Σήμερα η αγορά των μεταπτυχιακών προγραμμάτων βρίσκεται σε πλήρη… άνθηση. Σε αρκετά μεταπτυχιακά οι φοιτητές πληρώνουν δίδακτρα για να τα παρακολουθήσουν, σε κάποια άλλα οι ίδιες επιχειρήσεις πληρώνουν τα δίδακτρα για να μπορέσουν στελέχη τους να αποκτήσουν έναν μεταπτυχιακό τίτλο για να εξελιχθούν στην εσωτερική ιεραρχία, ενώ δεν είναι λίγες οι εταιρείες οι οποίες χρηματοδοτούν την έρευνα σε μεταπτυχιακά προγράμματα. Ετσι το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008 λειτούργησαν 435 προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών σε 21 ελληνικά ΑΕΙ και ο αριθμός τους αυξήθηκε πάνω από 50% σε σύγκριση με τέσσερα χρόνια πριν, καθώς το 2003 λειτούργησαν 280, το 2004 έφτασαν τα 340 και το 2006 άγγιξαν τα 368. Τα δίδακτρα για ορισμένα τμήματα φτάνουν ακόμη και τα 12.000 ευρώ. Το κόστος για κάθε μεταπτυχιακό διαμορφώνεται ανάλογα με το τμήμα, το γνωστικό αντικείμενο και το πανεπιστήμιο. Αλλα, π.χ., κοστίζουν 7.500 ευρώ, άλλα παρέχονται δωρεάν (π.χ., στο ΕΜΠ) και άλλα με σαφώς χαμηλότερο κόστος. Τις περισσότερες αιτήσεις πάντως δέχονται τα τμήματα οικονομίας, διοίκησης και νέων τεχνολογιών καθώς παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά απορρόφησης στην αγορά εργασίας. Από την πλευρά τους, οι επιχειρήσεις δεν διστάζουν να πληρώνουν τα δίδακτρα προκειμένου οι εργαζόμενοί τους να παρακολουθήσουν μεταπτυχιακά μαθήματα. Το νέο νομοσχέδιο δίνει τη δυνατότητα στα ΤΕΙ να διοργανώνουν αυτόνομα μεταπτυχιακά προγράμματα (αφού αξιολογηθούν) ή σε συνεργασία με ελληνικά και ξένα ΑΕΙ, ωστόσο και σήμερα τα ΤΕΙ διοργανώνουν μεταπτυχιακά αλλά με συμπράξεις ελληνικών ή ξένων πανεπιστημίων. Αυτή τη στιγμή περί τα 60 μεταπτυχιακά προγράμματα αναπτύσσονται με συμπράξεις στους χώρους των ΤΕΙ, με τη διαφορά ότι τον τίτλο δεν τον απονέμει το τεχνολογικό ίδρυμα αλλά το πανεπιστήμιο με το οποίο γίνεται η σύμπραξη.

Του Αργύρη Καλογεράτου, αναδημοσιεύση από τη Γαλαριά.

Διαβάστε επίσης:

http://stigalaria.wordpress.com/2008/06/04/metaptyxiaka-me-didaktra/ http://stigalaria.wordpress.com/2008/06/01/mi-kratika-idiwtika-panepisthmia/ http://stigalaria.wordpress.com/2008/05/23/kryfos-exthros/

Η ΠΑΛΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ

“Σίγουρα οι επιχειρηματίες διαθέτουν εξουσία. Αλλά θα ματώσουν για να περάσουν τα δικά τους σχέδια. Όπως ματώνουν καθημερινά και οι εργαζόμενοι, με τα ψίχουλα που παίρνουν για μισθούς”

Τη διαβεβαίωση ότι δεν θα παρατηθεί εύκολα ο αγώνας για τη μονάδα “Βοσινάκη” παρέχει, μέσω της “Σ”, ο Νίκος Μούσιος, μέλος της διοίκησης του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας, με το ΕΑΜ.

Επισημαίνει δε ότι οι φορείς της πόλης δεν θα πρέπει να είναι απλοί συμπαραστάτες, αλλά να δεσμευτούν δημόσια ότι δεν θα χαθεί καμία θέση εργασίας.

“Σ”: Από την αρχή, όταν ξεκίνησε η προσπάθεια για τη διατήρηση της μονάδας παραγωγής “Βοσινάκη” στο Δρέπανο, δεν νιώθατε ότι είναι μάταιη, υπό την έννοια ότι η επιχείρηση δύσκολα θ’ αλλάξει το σχεδιασμό της;
Ν.Μ.: Δεν νομίζω ότι είναι μάταιη. Ίσα – ίσα, κόντρα σε αυτό το κλίμα της ηττοπάθειας, που κάποιοι στον ευρύτερο χώρο της πόλης προσπάθησαν να περάσουν, εγώ δεν το εκτίμησα έτσι. Και τούτο γιατί πιστεύω ότι είναι τελείως παράνομη η ειδοποίηση της εργοδοσίας, ότι μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα θα πρέπει να μεταφερθεί το εργοστάσιο. Ήταν μια τρομοκρατική ενέργεια, που αποδέκτες είχε, εκτός των 65 του “Βοσινάκη”, γενικότερα τους εργαζόμενους της περιοχής. Είναι ένα μήνυμα για την έστω και βίαιη αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Από αυτή την άποψη αν το δει κανείς, δεν μπορεί να περάσει στο “στρατόπεδο” που λέει ότι δεν γίνεται τίποτα. Τι θέλει να κάνει ο Όμιλος Φιλίππου; Μια φθηνή αναδιάταξη της παραγωγής, με συμβασιούχους, ανασφάλιστους κ.ά. και να περάσει ένα μήνυμα, ότι “δεν παίρνουμε χαμπάρι από τίποτα”. Εγώ, από την πλευρά μου, δεν το υιοθετώ και το πολεμάω.

“Σ”: Ωστόσο, το να βγαίνει μια Υφυπουργός και να του συνιστά να κάνει πίσω κι εκείνος να μην αναθεωρεί τις θέσεις του, δεν σας προβληματίζει;
Ν.Μ.: Δεν του είπε η Υφυπουργός “κάνε πίσω”, του είπε ότι δεν υπογράφει μαζικές απολύσεις, γιατί η διαδικασία της διαβούλευσης, με τον τρόπο που ξεκίνησε, εμπίπτει στη νομοθεσία για τις μαζικές απολύσεις. Τελικά, μαζικές απολύσεις δεν γίνονται. Ό,τι και αν γίνεται με τα υπουργεία, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να σταματήσει η πάλη των εργαζομένων, των φορέων κ.ά. να ανατρέψουμε μια κατάσταση.

“Σ”: Σήμερα, όμως, στην Ελλάδα οι επιχειρηματίες φαίνεται ότι έχουν μια ιδιόμορφη εξουσία, έτσι δεν είναι;
Ν.Μ.: Σίγουρα και έχουν. Αλλά θα ματώσουν για να περάσουν τα δικά τους σχέδια. Όπως ματώνουν καθημερινά και οι εργαζόμενοι, με τα ψίχουλα που παίρνουν για μισθούς. Δεν θα είναι εύκολη υπόθεση του “Βοσινάκη”, δεν θα παρατηθεί εύκολα ο αγώνας αυτός. Όσο και αν προσπαθούν να μας πουν ότι φταίει το κακό το ριζικό μας και ότι είμαστε κακόμοιροι. Εξάλλου, και η πρόταση των κινήτρων της εργοδοσίας έμοιαζε σαν να απευθύνεται σε τίποτα άπορους. Είναι περήφανοι άνθρωποι. Προσλήφθηκαν για να δουλέψουν εδώ. Δεν υπόγραψαν κάποια σύμβαση να πηγαίνουν από ‘δω κι από ‘κει. Ούτε υιοθετώ διάφορα που ακούγονται, να φύγουν κάποιοι ή να αποδεχθούν τα όσα τους προτείνει. Είναι κίνητρα της ξεφτίλας. Και από εκεί πάνε να “κλέψουν”, τα χρήματα που τους προτείνει δεν αντιπροσωπεύουν ούτε το 1/3 της νόμιμης αποζημίωσης που δικαιούνται.
“Σ”: Το προφίλ της περιοχής και της χώρας έχει αλλάξει, δεν είναι τόσο βιομηχανικό όσο κατά το παρελθόν. Με αυτό το δεδομένο, ποιες κινήσεις μπορούν να γίνουν από την κυβέρνηση ή και τους τοπικούς φορείς;
Ν.Μ.: Ο κάθε επιχειρηματίες σαφώς και σκέπτεται το περιβάλλον στο οποίο δραστηριοποιείται. Εγώ δεν θα μπω στην λογική τι πρέπει να κάνει ο επιχειρηματίας. Αυτό πρέπει να το εξετάσει η κυβέρνηση, που συντονίζεται με αυτούς. Αυτή η διάλυση όλων των εργασιακών σχέσεων, που συντελείται, είναι βέβαιο ότι θα φέρει καινούργια δεινά για τον κόσμο. Οι πολίτες θα πρέπει να καταλάβουν ότι ταξικά και συντεταγμένα δίνουμε τη μάχη.
“Σ”: Από εκεί και πέρα, αν η κατάληξη του “Βοσινάκη” είναι αρνητική, υπάρχει μέριμνα για όσους μείνουν χωρίς δουλειά;
Ν.Μ.: Οι φορείς της πόλης δεν θα πρέπει να είναι απλοί συμπαραστάτες, αλλά ακόμα πιο ενεργοί και να δεσμευτούν δημόσια ότι δεν θα χαθεί καμία θέση εργασίας. Ότι οι εργαζόμενοι δεν θα μείνουν ανυπεράσπιστοι, ότι θα έχουν συνδικαλιστική, πολιτική και νομική κάλυψη. Έτσι μόνο οικοδομείται ένα πραγματικό μέτωπο.

“Σ”: Ωστόσο, υπάρχει και η αίσθηση πως, πλέον, το εργατικό κίνημα, ίσως και όπως εκφράζεται μέσω του Εργατικού Κέντρου, δεν έχει τη δύναμη να βοηθήσει τους νέους ανθρώπους να πάρουν αυτό που δικαιούνται;
Ν.Μ.: Παλιότερα, το εργατικό κίνημα είχε μια άλλη δυναμική. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις καφετέριες το 7 με 10% είναι ασφαλισμένο, ενώ οι υπόλοιποι είναι ανασφάλιστοι, με 400 και 500 ευρώ. Έχουν καταφέρει να επικρατεί αυτή η ανασφάλεια και οι εργαζόμενοι δεν μιλάμε. Οι αρμόδιοι φορείς σαφώς και δεν κάνουν αυτά που ενδείκνυνται. Υπάρχει κι ένα θεσμικό πλαίσιο που έχει αποδυναμωθεί. Δεν υπάρχει κανένας έλεγχος, οι ελλείψεις είναι τεράστιες. Πόσες εισφορές χάνει, π.χ., το ΙΚΑ, έχετε δει καμιά επιτροπή; Που έτσι και περάσει μια γύρα στην πόλη, θα βγάλει μαργαριτάρια. Αν αυτό το έκαναν για δύο μήνες, θα άλλαζαν πολύ τα πράγματα. Έχουν απαξιωθεί πολύ αυτοί οι φορείς. Είναι και οι γενικότερες αδυναμίες του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο θα μπορούσε να είναι πραγματικά σε άλλο επίπεδο, ώστε να επιβάλλει λύσεις, προς όφελος των εργαζομένων.

Ο Νίκος Μούσιος είναι μέλος της Διοίκησης Εργατικού Κέντρου (ΕΑΜ).